Pola miała siedem lat i uwielbiała spędzać czas w swoim kolorowym pokoju na poddaszu. Pewnego deszczowego popołudnia postanowiła posprzątać pod łóżkiem. Gdy przesuwała pudełko z klockami, jej palce natrafiły na coś zimnego i gładkiego. Była to malutka, złota klamka! Pola zaciekawiona chwyciła za klamkę. Nagle w ścianie pod łóżkiem ujrzała zarys małych drzwi. Były pomalowane w kropeczki i wyglądały, jakby czekały właśnie na nią. Szybko zawołała swojego pluszowego misia, Felka, i razem przyklękli przy sekretnych drzwiach. — Ciekawe, dokąd prowadzą? — szepnęła Pola. Drzwi otworzyły się z cichutkim skrzypnięciem. Za nimi było coś bardzo jasnego. Pola poczuła lekki powiew ciepłego wiatru i usłyszała śmiech... czyjeś śmiechy? A może to wiatr tak grał? — Może tam mieszka ktoś, kto lubi się chować? — zastanowiła się Pola. Ostrożnie wsunęła głowę przez malutkie drzwi i zobaczyła... Ale o tym, co zobaczyła Pola, jeszcze nikt nie wie. Co mogło być po drugiej stronie tajemniczych drzwi?