Karol zawsze twierdził, że szkoła jest miejscem przewidywalnym – dzwonki, testy, niekończące się powtarzanie tych samych tematów. Jednak pierwszy dzień w liceum ogólnokształcącym im. Kopernika miał mu to przekonanie poważnie zachwiać. Budynek z czerwonej cegły, z wieżyczką nad wejściem, wyglądał jak przeniesiony z innej epoki. Wysokie sufity i skrzypiące podłogi potęgowały atmosferę tajemnicy. Wszystko zaczęło się na lekcji chemii. Pani Grzebisz, nauczycielka o stalowym spojrzeniu, podzieliła klasę na zespoły i wyznaczyła zadanie: „Przygotujcie doświadczenie z tematu reakcji zobojętniania. Odczynniki znajdziecie w szafkach pod ścianą.” Karol, nie znając jeszcze nikogo, dołączył do najbliższego zespołu – byli tam Lena, zawsze zamyślona literatka, oraz Tymon, znany w całej szkole informatyk-amator. Podczas szukania probówek Karol zauważył coś dziwnego. Jedna z szafek, umieszczona w najdalszym rogu sali, była zamknięta na zardzewiały klucz. Na jej ciemnej powierzchni widniał wyblakły napis: „Nie otwieraj”. Po lekcji Karol nie mógł się powstrzymać. Został trochę dłużej pod pretekstem poprawiania notatek i zauważył, jak nauczycielka pośpiesznie zamyka klasę, ale klucz do szafki chowa do kieszeni marynarki. Gdy zgasły światła, a na korytarzu zapadła cisza, Karol wrócił pod drzwi chemicznej. Ku własnemu zdziwieniu zauważył, że szparą pod drzwiami sączy się słabe fioletowe światło. Wtedy poczuł na ramieniu delikatny dotyk. Odwrócił się powoli, gotowy do ucieczki – ale zobaczył Lenę i Tymona, którzy wyraźnie byli tu z tego samego powodu. "Też to widzicie?" – wyszeptała Lena. Zanim zdążyli cokolwiek zrobić, drzwi uchyliły się z cichym skrzypnięciem. W środku było zupełnie ciemno, poza hipnotyzującym blaskiem wydobywającym się z tajemniczej szafki. Karol poczuł dziwne mrowienie w palcach. Lena zrobiła krok do przodu, Tymon wstrzymał oddech. Nagle z wnętrza szafki dobiegł głuchy huk i coś zaczęło się powoli wyłaniać zza uchylonych drzwiczek...