Na Uniwersytecie im. Mroczka, ukrytym pomiędzy szarymi kamienicami starego miasta, czas płynął nieco inaczej. Stare mury zdawały się szeptać historie sprzed wieków, a zakurzone korytarze prowadziły do miejsc, o których próżno było szukać informacji w przewodnikach. W pewien ponury, jesienny wieczór, kiedy większość studentów szykowała się do kolokwiów, Anka, Michał i Lena postanowili zajrzeć do piwnicy pod wydziałową biblioteką. Z pozoru szukali zgubionej torby Leny, ale tak naprawdę kierowała nimi zwykła ciekawość. Gdy zeszli wąskimi schodami, powitał ich zapach wilgoci i ciche echo kroków. Latarki z telefonów jedynie nieznacznie rozświetlały mrok. Stare regały uginały się pod ciężarem ksiąg, z których większość pamiętała jeszcze czasy, gdy komputery były fantastyką. Nagle Anka zatrzymała się gwałtownie. – Widzieliście to? – wyszeptała, wskazując na fragment ściany za stojącym samotnie globusem. Przesunęli globus i ich oczom ukazały się niewielkie, metalowe drzwi. Ktoś wymalował na nich dziwny znak – coś pomiędzy literą „M” a kluczem. Michał bez wahania chwycił za klamkę. Ku jego zaskoczeniu, drzwi ustąpiły z cichym skrzypieniem. Za nimi prowadziły schody w dół, jeszcze głębiej. Z każdym krokiem robiło się chłodniej, a echo odbijało się od kamiennych ścian. Na końcu korytarza zamigotało światło jakiejś staroświeckiej lampy. Nagle usłyszeli szmer, jakby czyjeś ciche kroki dochodziły zza kolejnych drzwi. Przystanęli, wstrzymując oddech. Na ścianie pojawił się cień, który nie należał do żadnego z nich…