Gdyby ktoś zapytał Jagodę, co najbardziej lubi w liceum, na pewno nie powiedziałaby, że poniedziałki. Ten jednak zaczął się inaczej niż zwykle. Korytarze, zawsze zakurzone i pełne gwaru, dziś zdawały się bardziej puste, jakby wszyscy uczniowie zdążyli już wejść do klas. Jagoda przystanęła przy automacie z kawą, gdzie czekali już jej przyjaciele – Mateusz i Dima. Oboje wyglądało na spiętych, a Mateusz co chwilę zerkał przez ramię. – Słyszeliście o tej nowej sali? – wyszeptał Dima, podając jej kubek parującej kawy. Mateusz popatrzył na Jagodę znacząco. – Chodzi ci o 111? – spytała, udając obojętność. Dima pokiwał głową. – Widziałem, jak Woźny wchodził tam wczoraj po godzinach. Nikogo tam nie powinno być, a światło paliło się do późna. Jagoda wzruszyła ramionami, choć czuła, jak ciekawość ściska ją w środku. O sali 111 krążyły plotki od początku roku szkolnego. Że kiedyś była tam sala eksperymentalna, że wydarzyło się coś, o czym dyrekcja nie chce mówić. Nikt jednak nie widział jej drzwi otwartych, a w dokumentach szkoły nie było wzmianki o takim pomieszczeniu. – Sprawdźmy to dzisiaj po ostatniej lekcji – zaproponował Mateusz. Dima wyglądał na gotowego zrezygnować, ale ciekawość zwyciężyła nad strachem. Tego dnia lekcje dłużyły się niesamowicie. Jagoda nie mogła się skupić ani na hiszpańskim, ani na fizyce. Gdy zadzwonił ostatni dzwonek, troje przyjaciół zebrało się pod drzwiami sali 111. Drzwi były ciemnogranatowe, jakby nowsze od reszty, ale klamka błyszczała, jakby nie była dotykana od lat. Nagle gdzieś w oddali rozległ się dźwięk ciężkich kroków. Mateusz chwycił za klamkę. Drzwi ustąpiły bezszelestnie, ukazując ciemność. Wszystko w środku pachniało kurzem i starym drewnem. – Wchodzimy? – wyszeptała Jagoda. Z wnętrza dobiegło ich ciche, metaliczne brzęczenie. Jakby coś lub ktoś tam czekał. Chwilę potem światło w korytarzu zamigotało i zgasło, zostawiając ich w półmroku, gdy drzwi powoli zaczęły się zamykać za ich plecami…