Lena zawsze myślała, że ich dom przy ul. Łąkowej jest najnudniejszym miejscem na świecie. Odkąd skończyła piętnaście lat, każda ściana wydawała jej się zbyt znajoma, każdy kąt przewidywalny. Nawet skrzypiące schody prowadzące do piwnicy nie budziły już ciekawości, bo ile razy można znajdywać słoiki z dżemem? Ale tego deszczowego popołudnia coś się zmieniło. Lena zeszła po schodach, ciągnąc za sobą mokry plecak i uważając, by nie nadepnąć na kota Cyrkonia, który zawsze czaił się na stopniach. Przynajmniej tak jej się wydawało, dopóki zamiast znajomego miauknięcia nie usłyszała… szelestu? Niepewna, wytarła buty o wycieraczkę i rozejrzała się po półmrocznej piwnicy. Zamiast zapachu stęchlizny do jej nosa dotarł… zapach jaśminu i starego papieru. Wtedy zauważyła, że za stertą kartonów z zeszłego roku wystaje nieznana jej wcześniej klamka. Przysięgłaby, że jeszcze wczoraj nie było tu żadnych drzwi. Lena przesunęła pudła, ledwo powstrzymując ciekawość. Ręka zadrżała jej na klamce, ale w tej samej chwili coś chwyciło ją za kostkę. Serce przyspieszyło. Spojrzała w dół, oczekując Cyrkonia, ale na podłodze leżał tylko cienki cień. Przełknęła ślinę i mocniej nacisnęła klamkę. Drzwi otworzyły się ze zgrzytem, odsłaniając schody opadające w dół pod zupełnie innym kątem niż zwykłe piwniczne stopnie. Z wnętrza sączyło się złote światło, a gdzieś w głębi słychać było cichy śmiech i szelest kartek. Lena nie mogła się powstrzymać. Ruszyła ostrożnie w dół, a kiedy postawiła stopę na ostatnim schodku, zobaczyła przed sobą ogromną salę. Wysokie półki pełne dziwacznych przedmiotów, lampy unoszące się pod sufitem i wielki stół, przy którym pochylali się ludzie – a może nie tylko ludzie? Jedna z postaci, która nagle podniosła wzrok, miała srebrzyste oczy i uśmiechnęła się do Leny, jakby czekała na nią od dawna. Zanim Lena zdążyła cokolwiek powiedzieć, tuż za jej plecami zatrzasnęły się drzwi. Sala rozbłysła jeszcze mocniej, a powietrze wypełniły wirujące kartki z tajemniczymi słowami…