Szkoła imienia S. Lema miała swoje sekrety. Starsi uczniowie żartowali, że korytarze zmieniają się nocą, a podziemne tunele prowadzą w nieznane. Jednak Karolina, Wiktor i Lena wiedzieli, że żarty często mają w sobie ziarnko prawdy. W piątkowe popołudnie, zmęczeni zmaganiami z matmą i biologią, natrafili na coś dziwnego. W całej szkole panował nietypowy hałas – nauczyciele biegali po korytarzach z jakimiś notatnikami, a dyrektor zamknął się w gabinecie, wysyłając podejrzane maile. "Zauważyliście, że na planie zajęć widnieje sala 212, a nikt jej nigdy nie widział?" spytała Lena, gdy czekali na korytarzu na dodatkową lekcję. "Może dlatego, że jej nie ma?" Wiktor wzruszył ramionami, próbując ukryć zainteresowanie. Karolina zerknęła na plan powieszony przy sekretariacie. Faktycznie, sala 212 pojawiała się kilka razy – zawsze w godzinach, kiedy szkoła oficjalnie była zamknięta. Zaintrygowani, zaczęli sprawdzać kolejne piętra. Ominęli tłumy, weszli do skrzydła, gdzie nikt nie zaglądał od lat. Nagle Karolina zauważyła drzwi. Nie miały numeru, ale pod światłem telefonu zobaczyli wyblakły ślad: 212. Drzwi były zamknięte, ale spod spodu sączyło się słabe, niebieskawe światło. Wiktor pchnął klamkę, a drzwi ustąpiły z cichym skrzypnięciem. W środku nie było zwykłej klasy – stały tam stare ławki ustawione w okrąg, a po ścianach biegały świetlne cienie. Nagle usłyszeli trzask i ktoś – lub coś – poruszyło się w głębi sali. Lena wstrzymała oddech, a Karolina zrobiła krok w przód. Nagle światło przygasło, a na tablicy zaczęły pojawiać się dziwne napisy, jakby ktoś pisał je niewidzialną ręką. Wtedy, zza jednego z biurek, rozległ się głuchy szept: "Wiedziałem, że w końcu tu przyjdziecie..."