Ulica Deszczowa była jednym z tych miejsc, gdzie wszystko wydawało się zbyt zwyczajne, by mogło być ciekawe. Domy w szeregach, szeleszczące klony, pstrokate psy wyprowadzane na te same spacery. Ale wśród tej przewidywalności pojawiały się znaki, których nie dało się zignorować – przynajmniej jeśli miało się oczy otwarte na drobne cuda. Alicja, Filip i Dawid byli sąsiadami, których łączyła nie tylko szkolna ławka, lecz także głód tego, co ukryte pod powierzchnią codzienności. To Filip pierwszy odkrył, że opuszczony dom pod numerem 17 nie jest tak opuszczony, jak się wydaje. Pewnego wieczoru, wracając późno do domu, zobaczył w jednym z okien nikłe światło. Słabe, zielonkawe, pulsujące jak oddech. Następnego dnia cała trójka – uzbrojona w latarki, notes i niezliczoną ilość pytań – podeszła bliżej do bramy. Wokół panowała cisza; nawet psy omijały szerokim łukiem ten dom. Stali chwilę, nasiąkając atmosferą napięcia, aż Dawid odważnie dotknął furtki. Skrzypnęła tak głośno, że wszyscy aż podskoczyli. W środku ogród był bardziej dżunglą niż trawnikiem, a ścieżka prowadziła do drzwi, na których ktoś wymalował dziwny znak, przypominający zarówno literę, jak i klucz. Alicja rozpoznała symbol z książki o dawnych alfabetach. "To runa otwarcia," szepnęła, a Filip już miał spytać, co to znaczy, gdy nagle drzwi uchyliły się same, jakby zapraszały ich do środka. Wewnątrz powietrze pachniało kurzem, wilgocią i czymś jeszcze – ciepłym światłem, które nie mogło pochodzić z żadnej zwykłej lampy. W pokoju na końcu korytarza pod ścianą stała stara szafa, a zza jej drzwi sączyła się zielona poświata. Dawid wyciągnął rękę do klamki, lecz w tej samej chwili usłyszeli delikatny dźwięk – jakby ktoś szeptał ich imiona zza zamkniętych drzwi. Stanęli w trójkę, wstrzymując oddech, mając świadomość, że oto przekraczają granicę, po której codzienność nigdy nie będzie już taka sama. Filip uniósł latarkę, Alicja ścisnęła notes, Dawid dotknął klamki. Drzwi szafy zaczęły drżeć, jakby coś – lub ktoś – czekało po drugiej stronie…