Ciemność zasnuła miasto, kiedy Lena, Michał i Ada skręcili w wąską uliczkę, prowadzącą do starej, zamkniętej od lat biblioteki. Miejsce to zawsze budziło w nich mieszankę strachu i fascynacji. Mówiono, że wśród spękanych regałów i zakurzonych tomów czai się coś więcej niż tylko wspomnienia dawnych czytelników. Ich oddechy było słychać głośniej, gdy podeszli do ogrodzenia. Michał, tradycyjnie najodważniejszy z trójki, przeskoczył przez dziurę w siatce i zaświecił latarką na zardzewiałe drzwi wejściowe. Ku jego zaskoczeniu, były lekko uchylone, jakby ktoś niedawno je otwierał. – Myślisz, że ktoś tu wszedł przed nami? – wyszeptała Ada, trzymając się blisko Leny. – Albo ktoś nas tu zaprosił – odparł Michał z uśmiechem, ale jego głos zdradzał niepewność. W środku powietrze było ciężkie, pachniało starością i wilgocią. Gdy weszli do głównej sali z witrażowym oknem, zauważyli, że na jednym ze stolików pali się świeca. Blask łagodnie oświetlał stary pergamin i coś, co wyglądało na metalowy klucz. Lena wstrzymała oddech. Pergamin był zapisany dziwnymi symbolami, podobnymi do tych, które widzieli kiedyś w książkach o alchemikach. Ada drżała, dotykając ramienia koleżanki, a Michał już sięgał po klucz. Wtem w głębi biblioteki rozległ się lekki szelest – jakby ktoś przewracał książki lub przesuwał coś ciężkiego po podłodze. Trójka zamarła. Ktoś, lub coś, zdecydowanie nie chciało zostać odnalezione. Nagle światło świecy zadrżało, drzwi do czytelni skrzypnęły, a cień przemknął po ścianie. Lena, Michał i Ada spojrzeli na siebie, niepewni, czy powinni wycofać się natychmiast, czy podążyć za tajemniczym cieniem, który ewidentnie próbował ich gdzieś zaprowadzić...