Była głęboka, wiosenna noc, a wiatr hulał po polach otaczających Grabinę. W świetle księżyca na skrzypiącym moście stała trójka przyjaciół: Marek, Lena i Bartek. Każde z nich miało w ręku latarkę, a w plecakach – prowiant i ciepłe bluzy. Za ich plecami wioska jeszcze nie spała, lecz tu, na skraju, zaczynał się inny świat. Ich celem był stary młyn. Opuszczony od lat, krył w sobie mnóstwo tajemnic i to właśnie one przyciągały młodych śmiałków. Legenda głosiła, że w każdą pierwszą noc nowiu można wewnątrz usłyszeć szepty, a nawet zobaczyć cienie, które nie mają właścicieli. Mieszkańcy omijali młyn szerokim łukiem – ale Lena śmiała się z ich strachu, Marek udawał odwagę, a Bartek... po prostu nie chciał być gorszy. – Gotowi? – Marek rozejrzał się po przyjaciołach. – Pewnie. – Lena ruszyła pierwsza przez chaszcze, które pokrywały stare podwórze. Trawa była tak wysoka, że czasem znikała im z oczu, pod nogami chrzęściły suche liście. Gdy dotarli do drzwi, Lena przyklękła, by odsunąć zamek. Wewnątrz panował chłód i zapach stęchlizny. Kreślili światłem latarki po ścianach, wypatrując śladów dawnych mieszkańców. Z sufitu zwisały pajęczyny, a gdzieś w kącie zabrzęczał przestraszony nietoperz. Gdy weszli na piętro, pod nogami jęknęła stara deska. Na samym środku podłogi leżała pokryta kurzem, zamknięta skrzynia. Bartek odetchnął głęboko i sięgnął po wieko. Już, już miał je podnieść, gdy z ciemności dobiegł ich cichy, przeciągły szept. Ktoś – lub coś – wyraźnie poruszyło się w głębi młyna. Wstrzymali oddech, nie wiedząc, co zrobić. Z sufitu zaczęły spadać drobne kawałki tynku, a przez szczeliny w deskach przewiał lodowaty podmuch. Trójka przyjaciół zamarła w bezruchu. Za ich plecami coś zaszeleściło, a drzwi na dole zamknęły się z trzaskiem. I wtedy...