Miasto Wilczogóra zawsze wydawało się spokojne, a jednak kryło wiele sekretów. W ciepły, parny wieczór Marta, Kuba i Michał przemierzali leśną ścieżkę opodal rzeki. "Słyszeliście kiedyś o starym moście? Tam, gdzie podobno straszy?" – zagadnął Michał, szturchając latarką w gęste liście. Marta spojrzała na niego z uśmiechem, choć w jej oczach błysnęła niepewność. Kuba tylko wzruszył ramionami, ale jego głos był cichy, gdy odpowiedział: "Moja babcia mówiła, że lepiej tam nie chodzić po ciemku." Mimo to z każdym krokiem podążali coraz bliżej kamiennej konstrukcji, która majaczyła w półmroku. Most był stary, częściowo porośnięty mchem i ledwo widoczny zza drzew, ale miał w sobie coś przyciągającego. Pod nim rzeka szemrała, rzucając cienie na wysokie filary. Marta nagle przystanęła. "Patrzcie!" – wyszeptała, wskazując na coś świecącego wśród kamieni. Podbiegli bliżej, starając się nie narobić hałasu. Przy samej wodzie leżał niewielki, metalowy przedmiot – wyglądał jak klucz, ale był pokryty dziwnymi znakami. Chłopcy wymienili konspiracyjne spojrzenia, a Marta ostrożnie podniosła znalezisko. "Coś tu jest napisane... To chyba łacina. Może to jakiś kod?" Gdy trzymali klucz w drżących dłoniach, usłyszeli trzask gałęzi po drugiej stronie mostu. Zza krzaków wyłoniła się ciemna sylwetka, a w powietrzu zawisła cisza. Czy ktoś ich śledził? W tym momencie klucz w rękach Marty rozgrzał się i wydobył z siebie cichy, niemal niesłyszalny dźwięk przypominający szept. Przyjaciele spojrzeli po sobie, niepewni czy to, co widzą i słyszą, dzieje się naprawdę. Cień zbliżał się coraz bardziej, a rzeka zaczęła szumieć głośniej niż zwykle. Po chwili tajemnicza postać zatrzymała się tuż przed nimi – jej twarz pozostawała w cieniu, a na szyi połyskiwał medalion z takim samym znakiem jak na kluczu. Czuli się, jakby czas na chwilę się zatrzymał. I wtedy padło jedno, ciche pytanie: "Skąd macie ten klucz?"