Poniedziałkowy dzwonek w Liceum nr 7 zabrzmiał ociężale, jakby szkoła też potrzebowała kawy. Anka, maturzystka z klasy 4C, przeciągnęła palcem po ekranie dziennika i zamarła. W planie pojawiła się dodatkowa lekcja historii, przypisana do sali 313A, której nie kojarzyła. W całym budynku nie było numerów z literami, a trzecie piętro kończyło się na 312. — To błąd? — szepnęła Ola, jej ławkowa, zaglądając w ekran jak w tajny szyfr. Anka wzruszyła ramionami, choć serce przyspieszyło, jakby ktoś przyspieszył metronom w jej klatce. Portier, pan Grzelak, odparł krótko, że takiej sali nie ma i nigdy nie było. Chwilę później przyszło powiadomienie: „Przeniesienie zajęć, sala 313A, wejście od strony sali gimnastycznej”. Na dużej przerwie Anka obeszła skrzydło sportowe, gdzie pachniało lakierem i kurzem z lin. Drzwi na schody serwisowe były zamknięte, ale zza nich dobiegł chrobot kredy po tablicy. Przez szczelinę siatki zobaczyła ciemną salę i zieloną taflę, po której sunęły litery. Litery, jakby prowadzone przez niewidzialną rękę, ułożyły zdanie: „Nie otwieraj”. Po lekcjach została w bibliotece, porządkując z panią Kwiecień stos roczników szkolnego pisma. W oprawionych planach ewakuacji z lat trzydziestych znalazła rysunek skrzydła, którego już nie było. Na czerwono zaznaczono salę 313A, podpisaną jako Gabinet Historii, oraz schody przy sali gimnastycznej. Ktoś ołówkiem dopisał drobną ręką: „Zamknięte do odwołania, 1937”. Wieczorem korytarze opustoszały, a z szatni dolatywało tylko brzęczenie świetlówek i echo kroków woźnej. Anka wymknęła się z biblioteki, skręciła przy pucharach i stanęła przed wąskimi drzwiami z matową klamką. Na metalowej tabliczce, którą widziała pierwszy raz, wybito chłodnymi literami: 313A. Telefon zawibrował w jej dłoni, pokazując nową wiadomość od nieznanego nadawcy: „Nie otwieraj. Jeszcze nie”. Zza drzwi ktoś wyszeptał jej imię, bardzo wyraźnie, jakby stał tuż przy uchu. Anka zacisnęła palce na klamce, gdy zamek od środka kliknął dwa razy.