Był ciepły wieczór i pachniała mięta. Maja i Staś siedzieli na balkonie i liczyli satelity. Nad nimi świeciły lampki jak drobne gwiazdki. Kot Pączek rozlał się jak ciepły naleśnik na krześle i mruczał cicho. – Widzę jedną! – zawołał Staś i przycisnął do oka rurkę z kartonu. – O, tam! Leci powoli! – To pewnie kosmiczny pociąg – zażartowała Maja. – A może listonosz z gwiazd. Pączek podniósł ucho. Coś delikatnie stuknęło w doniczkę z miętą, jak kropla deszczu. Nikt nie widział, żeby padało. Maja pochyliła się i rozsunęła liście. W ziemi leżało coś srebrnego. Było gładkie i połyskiwało jak rybia łuska. Wielkości kubka. Miało malutkie okienko i trzy punkciki na wierzchu. Jeden błyskał w rytmie: bzyt… bzyt… bzyt. – Co to? – szepnął Staś. – Wygląda jak… statek? – Maja nie była pewna. – Tylko bardzo, bardzo mały. Pączek wcisnął nos między liście. Srebrna rzecz zabrzęczała i wyświetliła na swoim okienku świetlny obrazek. Jakby mapę. Był tam nasz blok, ich balkon, a nad nim niebo z dużą, migającą gwiazdką. – Widzisz? – Maja aż wciągnęła powietrze. – Ono zna nasz balkon! Staś dotknął jednego z punktów. Srebrna rzecz drgnęła i wysunęła cienki pasek ze świateł, jak metr krawiecki, tylko świecący. Na pasku pojawiły się literki: MAJA. Potem STAŚ. Potem, ku wielkiej dumie Pączka, słowo PĄCZEK. – Skąd ono zna Pączka?! – Staś zadarł głowę i zachichotał, ale oczy miał duże i okrągłe. Pasek schował się, a srebrna rzecz zaczęła cichutko składać się i rozkładać, jak papierowy ptak. Z jej boków wysunęły się dwa skrzydełka, na dachu rozkwitły płatki jak z paneli słonecznych. Całość urosła odrobinkę, potem jeszcze troszkę, aż do wielkości małej budki dla ptaszków. W doniczce zrobiło się ciasno. – To naprawdę rakieta – powiedziała Maja bardzo powoli. – Rakieta w naszej doniczce. Srebrna rakieta zamrugała do nich okienkiem. W środku pojawił się błękitny blask, a na balkonie, nad stolikiem z sokiem, zawirowało powietrze. Z wiru wyskoczyła sylwetka złożona ze światła – malutki pilot. Był okrągły, miał dwie iskierki zamiast oczu i uśmiech jak półksiężyc. – Halo! – odezwał się głosem, który brzmiał jak dzwoneczek i bąbelek razem. – Tu Kropka, pilot pierwszej klasy. Sygnał przyjęty. Szukam załogi małej, ale bystrej. Staś zakrył usta dłonią. – On mówi! – A ja słyszę! – Pączek miauknął, co brzmiało jak: Miau! Kropka pomachał. Obok niego rozwinął się następny obrazek. Była na nim ścieżka świetlna prowadząca z balkonu wprost do gwiazdy, tej, która migotała nad blokiem. Nad gwiazdą rysowała się chmurka z trzema pytajnikami. Kropka dotknął chmurki i skrzywił się troszkę, jakby czegoś mu brakowało. – Mam do was prośbę – powiedział. – Moja rakieta szuka zaginionego… hmm… błysku. Bez niego nie polecę. Potrzebuję odważnych oczu i szybkich rąk. Pomożecie? Maja spojrzała na Stasia. Staś spojrzał na Maję. Oboje spojrzeli na Pączka, który akurat próbował polizać panel słoneczny. – To brzmi jak… przygoda – powiedziała Maja, a serce skakało jej jak piłeczka. – Ale jak mamy wejść do takiej małej rakiety? Kropka klepnął się świetlną dłonią w czoło. – O, racja! Już, już! Rakieta zadrżała. Płatki na dachu rozsunęły się szerzej. Skrzydełka wyprostowały jak ręce. Boki zaczęły się rozsuwać, jakby ktoś zjadał bułkę i odkładał okruszki, tylko że w odwrotnej kolejności: z okruszków robiła się większa bułka. Srebrne ścianki rosły cicho, bez szelestu. Lampki na balkonie zadrżały i mrugnęły, a potem znów świeciły normalnie. Już po chwili rakieta miała wysokość krzesła. W jej boku pojawiła się smukła klapka. Z środka wysunęła się rampka, jak bardzo grzeczny język pieska. Na końcu rampki błyszczały dwa małe kaski – jeden z naklejką w kształcie chmurki, drugi z naklejką w kształcie kotka. Trzeci, malutki, miał nadrukowaną… rybkę. – Te kaski są dla was – oznajmił Kropka, zadowolony. – I dla pana Pączka, jeśli… jeśli pan Pączek zechce. Pączek obwąchał swój kask i zamrugał poważnie, jakby mówił: Jestem gotów. Nagle z wnętrza rakiety popłynęło cichutkie pikanie. Na drzwiach pojawiły się trzy punkciki. Pierwszy zapalił się na czerwono. Drugi zamrugał na pomarańczowo. Trzeci czekał, blady i zielony. – Co to znaczy? – spytał Staś, przytrzymując kask. – To odliczanie – szepnął Kropka, a jego świetlne oczy zrobiły się okrągłe jak guziki. – Gotowość, gotowość… prawie gotowość! Powietrze pachniało miętą i czymś nowym, wagą świeżej przygody. Maja wzięła głęboki oddech. Serce znowu skakało, ale przyjemnie. Wyciągnęła dłoń. Dotknęła rampki. Była gładka i ciepła. W tym samym momencie pierwszy punkcik zmienił kolor z czerwonego na różowy i rozległo się: – Trzy… Lampki na balkonie zamigotały. – Dwa… Klapka w rakiecie drgnęła, zielone światełko mrugnęło i drzwi zaczęły się rozsuwać coraz szerzej, a z wnętrza popłynął szum, jakby ktoś właśnie otwierał niebo