Odkąd rodzina Kasi przeprowadziła się do ponadstuletniej willi na obrzeżach miasta, w życiu dziewczyny nie brakowało tajemnic. Tego wieczora, kiedy wiatr huczał wśród konarów starych dębów, jej przyjaciel Michał po raz kolejny przyszedł z wizytą. Oboje mieli po dziewiętnaście lat, studiowali informatykę i uwielbiali rozgryzać zagadki przeszłości. Wkrótce mieli wracać na uczelnię, ale stare pudła w piwnicy nie dawały Kasi spokoju. Po kolacji zeszli po schodach, skrzypiących pod każdym krokiem. W piwnicy unosił się zapach kurzu i wilgoci. Przy murze znaleźli żelazną skrzynię z wygrawerowanym napisem po łacinie: "Tempus non revertitur". Kasia wyjęła smartfona i zaczęła szukać tłumaczenia. "Czas nie wraca", przeczytała cicho. Michał, zafascynowany zawiłościami starego zamka, odważył się podważyć wieko. Z wnętrza skrzyni wyciągnęli obły, metalowy przedmiot przypominający zegar, ale miał o wiele więcej wskazówek i dziwnych przycisków. Na ekraniku migały liczby: 2032, 1997, 1492... Kasia, nie mogąc się powstrzymać, dotknęła najjaśniej świecącego guzika. W tej samej chwili wszystko wokół nich rozmyło się jak na rozwijanym filmie. Poczuli szarpnięcie, jakby ktoś pociągnął ich za ramiona. Nagle zapach kurzu zniknął, a wokół rozległ się gwar miasta. Ale to nie było miasto, które znali. Ulice pełne były aut, których marki nigdy nie widzieli, nad głowami unosiły się małe drony, a na billboardach pulsowały kolorowe hologramy. Kasia złapała Michała za rękę. "Coś poszło nie tak", powiedziała drżącym głosem. Michał patrzył z niedowierzaniem, ściskając w dłoni urządzenie, które nadal cicho brzęczało. Nagle, pośród tłumu, dostrzegli... siebie. Starszych o kilkanaście lat, idących w ich kierunku. W tym momencie, z głośnika ukrytego w latarni rozległo się ostrzeżenie: "Uwaga, wykryto zakłócenie czasoprzestrzeni. Prosimy o natychmiastowe zgłoszenie się do punktu kontroli czasu." Co powinno zrobić dwoje nastolatków, skoro właśnie spotkali przyszłych siebie w świecie, którego nie rozpoznają?