Na Wigilię gęsty śnieg zasypał bulwar i ulice Starego Miasta. W mieszkaniu babci pachniał makowiec, a na stole czekało puste nakrycie. Nela miała czternaście lat i wolała zagadki niż śledzia w oleju. Olek, dwa lata młodszy, kręcił się przy oknie i liczył płatki. Dzwonek do drzwi zabrzmiał, jakby ktoś stukał łyżeczką o porcelanę. Na wycieraczce leżała paczka owinięta szarym papierem i przewiązana sznurkiem. Nie miała znaczka, adresu, ani imienia nadawcy, tylko odciśniętą srebrną gwiazdę. W środku spoczywało drewniane pudełko z mosiężnym zamkiem i małym kluczykiem. Na wieku ktoś starannie wyrył słowa: Otwórz, gdy ucichną dzwony. – To żart rodziców, zobaczysz – szepnął Olek, wodząc palcem po lakierze. – Albo od babci, tylko spóźniony – odpowiedziała Nela, czując dziwne mrowienie. Zegar w kuchni wystukał dziewiętnastą, a z katedry popłynęły kolędy. Żyrandol mrugnął, jakby śnieg ściął światło, i Figa zniknęła pod kanapą. Pudełko leciutko drżało, a na jego brzegu pojawił się szron. – Mamy czekać do ciszy – powiedziała Nela, mimo że też się śpieszyła. Kiedy dzwony wreszcie zamilkły, kluczyk sam przekręcił się w zamku. Wieko uniosło się, wypuszczając zimny blask i melodię krótkiej, nieznanej kolędy. W środku zamiast prezentu leżał cienki, szklany krążek z igłą jak w kompasie. Po szkle rozlała się mapa miasta, rysowana lśniącym szronem i ciepłym oddechem. Srebrny punkt migał nad najciemniejszym zaułkiem, tuż przy starych spichlerzach nad Wisłą. Z zewnątrz dobiegł skrzypiący krok na balkonie, a śnieg osypał się z barierki. Olek chciał zawołać rodziców, lecz wtedy ktoś zastukał trzy razy w szybę. Cień poruszył się po firance, a klamka balkonu powoli zaczęła opadać. Szklany krążek zadrżał i wskazał drugi punkt, dokładnie pod ich stołem. Puste nakrycie przesunęło się milimetr, jakby ktoś właśnie teraz usiadł na krześle. Z pudełka popłynął szept, którego nie rozumieli, a jednak rozpoznali po głosie. – Dzieci, czas na drogę – wyszeptował, a klamka opadła do końca.