W samym sercu Miasta Ząbkowego, gdzie wszystkie budynki lśniły bielą i pachniały miętą, mieszkał Zębuś — mały biały ząbek, który bardzo lubił się uśmiechać. Codziennie rano, zanim wyruszył na zabawę, Zębuś starannie szorował swoje szkliwo wielką szczoteczką i śpiewał piosenkę o czystych ząbkach. Zębuś miał wielu przyjaciół: różową Szczoteczkę Błyskotkę, zielonego Pastusia i maleńką Nicię, która umiała przeciskać się w trudnych miejscach. Razem tworzyli zgraną drużynę Czystej Buzi. Każdego dnia sprawdzali, czy w Mieście Ząbkowym wszyscy dbają o zdrowe zęby. Pewnego słonecznego popołudnia, podczas zabawy pod fontanną z płynącą miętową wodą, Zębuś usłyszał stłumione pomruki dochodzące z groty Łasuchów, która znajdowała się na końcu Miasta. Legenda głosiła, że w grocie czasem pojawia się Plamista Bakteria, która bardzo nie lubi szczoteczek i zawsze chowa coś dziwnego. Ciekawość nie dawała Zębusowi spokoju. "Chodźcie ze mną!" — zawołał do przyjaciół. Razem ruszyli krętym chodnikiem w stronę groty. Po drodze mijali dzieci-szkliwki, które machały do nich i pytały: "Dokąd idziecie?" Ale drużyna Czystej Buzi tylko uśmiechała się tajemniczo i szła dalej. Kiedy stanęli przed wejściem do groty, usłyszeli dziwne ciche chrobotanie. Szczoteczka Błyskotka odważyła się zapalić swoje maleńkie światełko. Wtedy w głębi tunelu coś błysnęło...