Od sześciu miesięcy zamieszkiwali Epsilon Prime – stację orbitalną daleko poza pasem asteroid, gdzie Ziemia była już tylko bladą, oddaloną kropką na czarnym niebie. Zuzanna, córka głównego inżyniera, zawsze wychodziła na platformę obserwacyjną zaraz po zmianie; jej buniały skafander odbijał światło gwiazd, a przez pancerną szybę zbierała do e-notatnika kolejne niezwykłe ujęcia kosmicznych mgławic. W tym czasie jej przyjaciel Alex, syn komandora, monitorował czujniki atmosferyczne, udając, że to rutyna. W rzeczywistości szukał czegoś niezwykłego – zakłóceń, które mógłby rozgryźć, zanim dorośli się połapią. W ten czwartek, gdy zegary orbitalne wybijały południe, platforma zadrżała. Zuzanna aż upuściła notatnik, a Alex wyciągnął z kieszeni domowy detektor pola grawitacyjnego. – Co to było? – Zuzanna zbierała się z kolan, rozglądając niepewnie. – Sygnał spoza spektrum – mruknął Alex, wpatrując się w pulsujące diody. – Tego nie powinno tu być. Do nich dołączył Tian – milczący geniusz od robotyki. Bez słowa otworzył podłogowy właz i spojrzał w ciemność tunelu serwisowego. – Wskazuje na dolny pokład. Może to kolejny błąd czujnika? – zaproponowała Zuzanna, choć w głosie pobrzmiewała nadzieja, że jednak nie. Przez następne godziny trójka młodych przemierzała klaustrofobiczne korytarze stacji, prowadzeni słabym światłem latarek i coraz silniejszym sygnałem detektora Alexa. Gdy dotarli do śluzy technicznej, Tian zatrzymał się nagle i spojrzał na nich z powagą. – Jeśli wejdziemy, nie będzie odwrotu. – wyszeptał, unosząc niewielkiego robota zwiadowczego. – Wskaźniki wariują. Ale ciekawość zwyciężyła. Klapka śluzy zasyczała, a po drugiej stronie rozpostarła się ogromna, owalna komora, wypełniona cichym, pulsującym światłem. W powietrzu unosił się nieokreślony, metaliczny zapach, a wszędzie migotały barwne punkty, tworząc wzory, które zdawały się zapraszać, ale też ostrzegać. – Nigdy wcześniej tego tu nie było – szepnęła Zuzanna, chwytając dłoń Alexa. Nagle Tian włączył robota, który cicho przemknął po błyszczącej podłodze. W chwili, gdy dotknął jednej z pulsujących ścian, całe pomieszczenie rozjarzyło się feerią świateł i... ekrany na ich nadgarstkach wypełniły się kodem, jakiego nie widzieli nigdy wcześniej. Zrobili krok do przodu. Za ich plecami śluza zatrzasnęła się z głuchym hukiem. W tej samej chwili z głębi komory odezwał się cichy, syntetyczny głos: – Sekwencja rozpoczęta. Proszę przygotować się na przejście. Serce Zuzanny zabiło szybciej. Alex próbował wyłączyć komunikator, ale nic nie reagowało, a Tian patrzył w głąb światła, jakby widział tam coś tylko sobie znanego. Komora zaczęła wibrować, a światło stawało się coraz intensywniejsze. W jednej sekundzie mieli wrażenie, jakby cała rzeczywistość wokół nich zaczęła się zmieniać...