Była północ, a mury liceum im. prof. Zgryza wyglądały w świetle lamp latarkowych niczym szkliste zęby w szczękach mrocznego potwora. Karolina, Kacper i Mateusz skradając się na palcach, ledwo powstrzymywali śmiech — byli przekonani, że nocna gra w podchody po szkole będzie czystą rozrywką. Nawiązując do rocznicowej akcji „Dbam o zęby”, nauczyciele zostawili wszędzie tropy w kształcie szczoteczek i past. Gdy weszli do opuszczonej sali od biologii, ich światło nagle padło na coś niespodziewanego: ruszony kawałek parkietu pod tablicą. Kacper przykucnął i zaczął macać deski, aż jedna z nich poddała się pod jego dłonią. Zamiast podłogi była tam ciemna szczelina. Spojrzeli na siebie, w ich oczach pojawiła się nuta ekscytacji i trochę strachu. „Chyba musimy to sprawdzić,” szepnęła Karolina. Mateusz, zawsze pierwszy do ryzyka, wyciągnął telefon i zaświecił mocniej. Wślizgnęli się kolejno przez otwór, który okazał się początkiem wąskiego tunelu. Pachniało wilgocią i… czymś znajomym — miętą? Zeszli niżej, aż w końcu trafili do niewielkiej jaskini. Ściany pokryte były mozaiką przedstawiającą ogromną szczękę — nad ich głowami wisiał dziwnie połyskujący żyrandol w kształcie nici dentystycznej. Karolina zbliżyła się do mozaiki i zobaczyła, że między „zębami” ukryte są przyciski w kształcie szczoteczki, nici i pasty. Nagle światło zgasło, a po ścianach rozeszło się niskie buczenie. Kacper sięgnął po telefon, ale ekran był martwy. Mateusz cicho zaklął. W rogu jaskini rozbłysło zielone światło, a z ciemności zaczęła wyłaniać się postać — wysoka, smukła, z połyskującym uśmiechem i srebrnym aparatem ortodontycznym. Zanim zdążyli zareagować, tajemniczy głos rozległ się echem: „Tylko ci, którzy znają prawdziwą moc higieny jamy ustnej, przejdą dalej. Reszta zostanie tutaj… na zawsze.” Po chwili ciszy przerwały ją ciche kroki i powiew chłodnego powietrza z głębi tunelu. Przyjaciele spojrzeli na siebie, próbując zdecydować, czy uciekać — czy odpowiedzieć na zagadkę nieznajomego…