Stara kamienica przy ulicy Słonecznej od lat była opuszczona. Większość mieszkańców miasta omijała ją szerokim łukiem, lecz dla Oli, Filipa i Zuzy zawsze była powodem fascynacji. Pewnego czerwcowego popołudnia zdecydowali się zajrzeć do środka – nie po raz pierwszy, ale tym razem coś było inaczej. Drzwi, które zwykle były zaryglowane, stały uchylone. Filip, jak zwykle najodważniejszy, pchnął je lekko. Wnętrze pachniało kurzem i wilgocią, a ich kroki odbijały się echem w długim korytarzu. Światło wpadające przez wybite okna tworzyło fantastyczne wzory na ścianach, przypominające mapy nieznanych krajów. – A jeśli tam kogoś spotkamy? – szepnęła Zuza, odrobinę wycofana. Ola zaśmiała się cicho. – Jedynym mieszkańcem tej kamienicy jest stary fotel, o ile jeszcze nie zjadły go mole. Przyjaciele weszli do salonu, w którym kiedyś musiały odbywać się wytworne przyjęcia. Teraz na środku stał ten sam, zniszczony fotel, a obok niego – ogromne, popękane lustro, którego wcześniej nie widzieli. Filip podszedł bliżej. W tafli nie odbijał się wcale. Zamiast tego widział tam coś, co trudno było opisać – szare chmury przesuwające się nad nieznanym miastem, zbudowanym z krzywych wież i świecących, unoszących się w powietrzu mostów. Im dłużej patrzył, tym wyraźniejszy stawał się obraz. Po chwili Ola i Zuza też spojrzały w lustro. Każde z nich widziało coś trochę innego, ale wszyscy byli pewni – to nie była zwykła iluzja. Nagle, jakby lustro wyczuło ich obecność, wydało z siebie cichy dźwięk, przypominający szept wiatru. Na powierzchni pojawiła się wirująca smuga światła, która zaczęła się rozrastać, tworząc jakby przejście. Pokój zadrgał, a powietrze stało się cięższe. – To chyba nie jest dobry pomysł – mruknęła Zuza, cofając się o krok. Ale Filip już wyciągał rękę, by dotknąć wirującego światła. W tej samej chwili coś szarpnęło ich wszystkich do przodu – poczuli, jak grunt pod nogami znika, a wokół nich pojawiają się barwy i kształty, które nie przypominały niczego znanego z codzienności. I wtedy...