Deszcz bębnił o dach starej, miejskiej biblioteki, gdy Lena, Igor i Michał przekradali się między rzędy zakurzonych regałów. Była dwudziesta druga, biblioteka zamknięta od kilku godzin, a oni – oficjalnie – przeszukiwali archiwum w ramach projektu historycznego. Nieoficjalnie jednak, ciągnęła ich legenda o tajemniczym pokoju ukrytym gdzieś na tyłach budynku. — Mówiłem wam, że to głupi pomysł — szepnął Igor, gdy przechodzili pod napęczniałym od wilgoci sufitem. — Nie powinniśmy tu być. Lena roześmiała się cicho. — Zawsze narzekasz, kiedy robi się ciekawie. — Uniosła latarkę i zatrzymała światło na ścianie, gdzie wisiał oprawiony w ramę portret nieznajomego bibliotekarza. Nagle Michał, który grzebał przy ciężkim regale, przyklęknął i ściągnął jedną z książek. Usłyszeli cichy trzask i przesuwający się mechanizm. Regał drgnął, a potem uchylił się, ukazując wąskie przejście. Przez chwilę żadne z nich się nie odzywało. Potem Michał uśmiechnął się szeroko, jego brązowe oczy błysnęły w świetle latarki. — Wygląda na to, że jednak była tu tajemnica. W dusznym, ciemnym korytarzu powietrze wydawało się gęstsze, a dźwięki burzy za murami cichły. Po chwili marszu dotarli do drzwi pokrytych skomplikowanymi wzorami. Kiedy Lena dotknęła klamki, poczuła, jak coś przeszywa ją lekkim dreszczem. Drzwi same się uchyliły, a za nimi… W miejscu, gdzie powinna być ściana, rozciągała się srebrzysta mgła. W jej wnętrzu majaczyły geometryczne konstrukcje, fragmenty mostów i schodów, które zawieszone były w zupełnie innej rzeczywistości. Nie było podłogi, tylko wijące się ścieżki, które znikały we mgle. Powietrze wibrowało dziwną energią. — To… niemożliwe — wyszeptał Igor. Kiedy Lena wystawiła dłoń w stronę mgły, świat wokół niej zatrząsł się i poczuła, jakby coś – lub ktoś – przyglądało się im spoza znanej rzeczywistości. Z mgły wyłonił się cień o ludzkim kształcie, a ich zegarki zaczęły chodzić do tyłu. — Cofamy się w czasie? — Michał patrzył na wskazówki z niedowierzaniem. Cień powoli zbliżał się do nich, a za jego plecami pojawiło się coś przypominającego miasto odwrócone do góry nogami. Każdy krok cienia sprawiał, że fragmenty mgły zaczynały pulsować światłem. Nagle korytarz za nimi zatrzasnął się z hukiem, a Lena poczuła na plecach zimny dreszcz. Czy powinni wejść dalej? Czy cień jest wrogiem czy przewodnikiem? Przed nimi rozciągał się zupełnie nowy świat, a powrót nie był już oczywisty…