Stara biblioteka miejska wydawała się Kacprowi miejscem zupełnie pozbawionym magii; półki uginały się pod ciężarem zakurzonych tomów, a światło wpadające przez witrażowe okno tworzyło mozaikę kolorowych plam na podłodze. Mimo to, właśnie tu Kacper i Lila spędzali większość wolnego czasu, grzebiąc w książkach i rozmawiając o wszystkim, co nie pasowało do szarego świata za oknami. Tego dnia, szukając starego atlasu, Kacper odkrył w bocznym korytarzu drzwi, których nigdy wcześniej nie widział. Zardzewiała klamka stawiała opór, ale ostatecznie ustąpiła. Za drzwiami znajdowała się niewielka sala. Na jednej ze ścian wisiało ogromne lustro w ciężkiej, posrebrzanej ramie. Jego powierzchnia była zadziwiająco czysta, niemal jak tafla wody. – Patrz, to chyba najstarszy eksponat w tej bibliotece! – szepnęła Lila, dotykając ramy. W tej samej chwili światło w sali przygasło, a odbicie w lustrze zamigotało dziwnym, niebieskim blaskiem. Kacper cofnął się, ale Lila, jak zahipnotyzowana, zrobiła krok do przodu. – Widzisz to? – zapytał Kacper, patrząc na jej odbicie, które zaczęło rozmywać się i tracić ostrość. Zamiast zwykłego wnętrza biblioteki, w zwierciadle pojawił się labirynt wijących się dróg i błyszczących kul światła, unoszących się w powietrzu niczym świetliki. – To chyba... portal – wyszeptała Lila. Kacper poczuł, jak jego serce przyspiesza. Zbliżył się do lustra i dostrzegł, że jego własne odbicie już nie podąża za nim – zamiast tego widział postać, która wydawała się mieć na sobie jego ubrania, ale jej oczy świeciły błękitnym światłem. Zanim zdążyli powiedzieć cokolwiek więcej, lustro rozjaśniło się oślepiającym światłem. W ich uszach zabrzmiał niski, pulsujący dźwięk. Lila wyciągnęła rękę, jakby przyciągana przez niewidzialną siłę. Coś – albo ktoś – po drugiej stronie portalu poruszył się gwałtownie, a powietrze w sali zawirowało. Lila spojrzała na Kacpra: – Wchodzisz ze mną? Nagle podłoga pod ich nogami zadrżała, a z głębi lustra dobiegł ich cichy szept...