Filip przez dłuższą chwilę przyglądał się granatowoniebieskiej bramie, która stała pod lasem, na samym końcu ścieżki porośniętej mchem. Kiedy dostał zaproszenie na nocną grę terenową, nawet nie podejrzewał, że trasa zaprowadzi go aż tutaj, na samo pogranicze miasta i dzikiego, nieznanego Echo-Lasu. Przypadkiem jego ręka dotknęła zimnej powierzchni bramy. Materiał nie przypominał niczego, co znał – był jednocześnie gładki jak szkło i miękki jak aksamit. Spojrzał za siebie, chcąc sprawdzić, czy widzi go ktoś z reszty drużyny, ale pozostali gracze gdzieś zniknęli w mroku. Filip poczuł, jak serce bije mu szybciej – czy to część gry, czy już przekroczył jej granicę? Nagle brama zadrżała i usłyszał cichy, melodyjny szept dochodzący gdzieś z wnętrza drewna: – Tylko ci, których głos jest prawdziwy, mogą przejść dalej. Filip nie był pewien, co to znaczy, ale nie chciał się cofnąć. Wziął głęboki oddech i powiedział: – Jestem Filip. Chcę wejść. W odpowiedzi przez bramę przetoczył się świetlisty dźwięk. Drewno rozsunęło się, ukazując przejście prowadzące w głąb lasu. Filip zawahał się tylko chwilę. Po drugiej stronie panowała błękitna mgła, w której zarysy drzew odcinały się jak cienie na płótnie. Każdy jego krok rozbrzmiewał echem, ale to echo było inne – jakby odpowiadało mu innym głosem. Gdy wszedł głębiej, ujrzał zwisające z gałęzi kryształowe liście, które dźwięczały przy najlżejszym podmuchu powietrza. Echo-Las nie był zwykłym lasem. Na leśnej polanie napotkał dziewczynę, ubraną w płaszcz utkany z lśniących włókien. Miała srebrzyste oczy i w dłoniach trzymała dziwaczny instrument, przypominający skrzyżowanie harfy z muszlą. – Czekałam na ciebie – powiedziała. – Teraz musisz zdecydować, czy odważysz się zagrać nutę, której nigdy nie słyszałeś. Zauważył, że wokół polany cienie zaczynają się poruszać, jakby reagowały na każdą wypowiedzianą sylabę. Filip poczuł, że od tej decyzji zależy, co wydarzy się dalej. Odetchnął głęboko, a jego dłoń powoli uniosła się w stronę instrumentu…