Lena zawsze lubiła zwiedzać zakamarki swojej starej szkoły. Po dziesięciu latach nauki znała każdy korytarz, każdą skrzypiącą podłogę i nawet ukryte wyjście na dach. Ale pewnego pochmurnego popołudnia, gdy na dworze szalała burza, została po lekcjach, by pomóc nauczycielce w bibliotece. Kiedy wyjmowała książki z dolnej półki, jej wzrok przykuła stara mapa budynku. Na końcu jednego korytarza, w miejscu gdzie nigdy jej nie było, narysowane były niewielkie drzwi podpisane: "Drzwi Mgły". Ciekawość nie dawała Lenie spokoju. Postanowiła poszukać tego miejsca. Kiedy tylko skończyły się zajęcia, wymknęła się z biblioteki i podążyła za wskazówkami z mapy. Korytarze, którymi szła, wydawały się coraz bardziej opuszczone. Rzadko ktoś tam zaglądał, a okna były matowe od kurzu i porosłe pajęczynami. W końcu stanęła przed zapomnianymi, rzeźbionymi drzwiami, których nie widziała nigdy wcześniej. Były pokryte cienką warstwą mgły, jakby ona sama wyciekała ze szczeliny pod spodem. Lena zawahała się, ale ciekawość była silniejsza niż strach. Wyciągnęła rękę i dotknęła klamki. Drzwi otworzyły się bezszelestnie, pozwalając jej wejść do środka. Po drugiej stronie panowała cisza. Otuliła ją gęsta mgła, a przestrzeń wydawała się o wiele większa, niż sugerowałoby położenie względem szkoły. Nagle, z mgły wyłoniły się cienie – sylwetki innych dzieci, których Lena nigdy wcześniej nie widziała. Każde miało w oczach iskrę tajemnicy, a wokół nich unosiły się świetliste motyle. Jedno z dzieci podeszło do Leny i uśmiechnęło się tajemniczo. "Witaj po drugiej stronie szkoły," powiedziało szeptem. "Wiedzieliśmy, że kiedyś tu trafisz. Ale jesteś gotowa poznać prawdziwą tajemnicę Drzwi Mgły?" Zanim Lena zdążyła odpowiedzieć, mgła wokół niej zgęstniała, a motyle ułożyły się w kształt starego klucza. W powietrzu zaczęły rozbrzmiewać dziwne szepty — a Lena zrozumiała, że zrobiła właśnie pierwszy krok do świata, o jakim nawet nie śniła...