Z budynku starej szkoły w centrum miasta już dawno odpadał tynk, a na jej podwórku od lat nikt nie naprawiał zardzewiałych huśtawek. Jednak Weronika, Kuba i Basia nigdy nie przejmowali się wyglądem gmachu – to właśnie tutaj zaczęła się ich niezwykła przygoda. Tego dnia, tuż po ostatniej lekcji historii, trójka przyjaciół nie poszła jak zwykle na przystanek autobusowy. Zamiast tego skierowali się do piwnic szkoły. Weronika usłyszała dzień wcześniej od woźnego, że pod salą gimnastyczną kiedyś znajdowały się nieużywane już tunele, których nikt nie miał odwagi odkryć na nowo. Po kilku minutach kluczenia ciemnymi korytarzami, wśród pajęczyn i skrzypiących rur, Basia zatrzymała się przy półotwartych drzwiach za starą szatnią. Słabe światło telefonów rozświetliło wąskie schody prowadzące w dół. Bez słowa ruszyli naprzód, nie zastanawiając się, co znajdą na końcu tego zejścia. Na dole panował przejmujący chłód, a kroki odbijały się echem od zakurzonych cegieł. Na samym końcu korytarza dostrzegli coś, co wyglądało jak lustrzana tafla rozpięta między ścianami. Weronika podeszła pierwsza – powierzchnia zdawała się falować i świecić delikatnym błękitnym światłem. Kuba ostrożnie dotknął jej dłonią, a jego ręka zniknęła po drugiej stronie. – To... niemożliwe – szepnęła Basia. – Czy to… jakieś przejście? W tej samej chwili zza ich pleców dobiegł cichy jęk zawiasów. Drzwi, którymi przyszli, zaczęły powoli się zamykać. Weronika spojrzała na przyjaciół. Od decyzji, co zrobią za chwilę, mogło zależeć wszystko. Po drugiej stronie portalu pulsowało światło, jakby coś lub ktoś czekał, aż przejdą dalej...