Szymon, Lena i Bartosz znali się od dzieciństwa. W wolnych chwilach przemierzali zakamarki swojego miasta, licząc na to, że znajdą coś niezwykłego. Tego dnia postanowili zajrzeć pod stary, żelazny most, który stał na obrzeżach miasteczka. Most był miejscem często omijanym przez starszych, ale dla młodych odkrywców stanowił idealną scenerię do wakacyjnych przygód. Powietrze pod mostem było chłodne, pachniało wilgocią i rdzewiejącym metalem. Bartosz, uzbrojony w latarkę i plecak pełen przydatnych rzeczy, szedł na czele. Lena wypatrywała śladów po dawnych mieszkańcach okolicy, a Szymon dokumentował wszystko aparatem w telefonie. Nagle Lena zauważyła coś nietypowego – kawałek zardzewiałej kraty wystającej z ziemi. Razem z chłopakami zaczęła ją odsłaniać, a niepojęte było to, co ukazało się ich oczom: okrągłe wejście do tunelu, którego nie było na żadnej miejskiej mapie. Otwór był na tyle szeroki, że mogli się przez niego przeczołgać. Na ścianach widniały wyryte dziwne znaki, jakby ktoś próbował coś opowiedzieć za pomocą obrazów. "Myślicie, że to bezpieczne?" – spytał Szymon, patrząc niepewnie na ciemny otwór. "Może ktoś tu mieszkał sto lat temu! Albo to przejście do piwnic!" – odpowiedziała Lena z błyskiem w oku. Po krótkiej naradzie weszli do środka, oświetlając sobie drogę latarką Bartosza. Tunel prowadził stromo w dół, a ich kroki odbijały się echem od mokrych ścian. Im dalej szli, tym bardziej zmieniała się atmosfera – powietrze stawało się jakby gęstsze, a na końcu tunelu zamajaczyło blade światło. Stanęli. Przed nimi rozciągał się ogromny, okrągły portal z lśniącej, srebrzystej materii, która falowała jak tafla wody poruszona wiatrem. Na obrzeżach widniały te same zagadkowe znaki, które widzieli przy wejściu. Z wnętrza portalu dolatywał cichy, dźwięczny szum, jakby ktoś zza ściany szeptał stare legendy. Zrobili jeszcze kilka kroków. Lena wyciągnęła dłoń, by dotknąć srebrzystej powierzchni. Nagle cała komnata rozbłysła ostrym światłem, a ziemia pod ich stopami lekko zadrżała...