Wiktor od zawsze był ciekawski, ale to właśnie ciekawość wpędziła go w kłopoty tamtego dnia. Gdy szkolna pielęgniarka poprosiła go i jego przyjaciół—Lenę i Kacpra—o odniesienie starych kartonów do piwnicy, nie spodziewali się niczego nadzwyczajnego. Piwnica szkoły była miejscem, do którego nikt nie chodził chętnie: zimna, zakurzona i pełna pajęczyn. Ale Wiktor zauważył coś, co od razu przyciągnęło jego uwagę. Za najstarszym regałem, pomiędzy starymi ławkami, znajdowało się ogromne, okrągłe lustro, które w żadnym stopniu nie pasowało do otoczenia. Osadzone w metalowej ramie wygrawerowanej dziwnymi symbolami, wyglądało na coś, co raczej należałoby do ekscentrycznej kolekcji sztuki, a nie do szkolnej piwnicy. Lena, która miała zawsze gotową odpowiedź na wszystko, zmrużyła oczy: — To na pewno jakieś stare rekwizyty z przedstawienia. Zostawmy to. Ale Kacper już podszedł bliżej i wyciągnął rękę do tafli lustra. Zamiast zimnego szkła poczuł ciepło, jakby dotykał powierzchni wody w letni dzień. Wiktor i Lena spojrzeli na siebie z niedowierzaniem. — Nie rób tego—mówiła Lena, kiedy Kacper położył dłoń na lustrze. Nagle tafla zadrgała, a światło zaczęło pulsować w rytmie ich szybkich oddechów. Z drugiej strony lustra zaczęły majaczyć zarysy korytarza, który zdecydowanie nie należał do ich szkoły. Wiktor wyczuł, że to nie jest zwykłe lustro. Coś kazało mu zrobić krok naprzód. Kacper był już niemal cały pochłonięty przez jego powierzchnię, a Lena—mimo niepewności—zdecydowała się podążyć za przyjaciółmi. Po drugiej stronie wcale nie było ciemno. Wręcz przeciwnie—z sufitu zwisały połyskujące winorośle, a powietrze wypełniał zapach cytrusów i dymu. Stali na środku szerokiego korytarza wykutego w skale, na którego końcu migotało błękitne światło. Każdy z nich poczuł dreszcz ekscytacji i niepokoju. Nagle rozległ się szmer. Z ciemności korytarza wyłoniła się postać w pelerynie, z pochodnią w ręku. Jej twarz ginęła w cieniu, ale głos był miękki i zaskakująco znajomy. — Czekaliśmy na was. Wiktor spojrzał na przyjaciół. Wszystko mogło się teraz zdarzyć—a oni właśnie postawili pierwszy krok w świat, o którym nawet nie śnili.