Deszcz bębnił monotonnie w szyby opustoszałego wieżowca przy ulicy Wspólnej, gdy Karina, Szymon i Dawid wymykali się przez uchylone drzwi awaryjne. W środku pachniało kurzem i starą farbą, a światło ich latarek przecinało mroczne korytarze. Ich plan był prosty: zbadać słynne piętro 13, od lat zamknięte i owiane legendą o dziwnych dźwiękach dochodzących zza niewidzialnych drzwi. — Na pewno to dobry pomysł? — szepnął Szymon, przygryzając dolną wargę. — Jestem prawie pewna, że tam nie ma nic ciekawego, ale… kto nie ryzykuje — odparła Karina, przestępując przez powyginane barierki schodów. Gdy dotarli na trzynaste piętro, powitała ich cisza, którą przerywał tylko szum miasta za oknem. Dawid jako pierwszy dostrzegł dziwny, połyskujący ślad na ścianie naprzeciw windy. Zbliżyli się, a Karina przejechała dłonią po powierzchni: tafla robiła się chłodna i delikatnie pulsowała pod jej dotykiem. — Wygląda jak… ekran — mruknął Dawid. — Albo portal — dodała cicho Karina. W tej samej chwili świat wokół nich zadrżał, a ich odbicia w dziwnej tafli zaczęły zniekształcać się, nabierać obcych kolorów i kształtów. Za ścianą rozbłysło bladozielone światło i usłyszeli szept, który nie należał do żadnego z nich. — Czy słyszycie to…? — zapytał Szymon, obracając się nerwowo. Z portalu zaczęła wysuwać się smuga mgły, a na jej tle pojawił się cień, który wyciągał ku nim dłoń o palcach wydłużonych nienaturalnie, ledwie widocznych w rozmytym świetle. Karina zrobiła krok w przód, serce biło jej jak szalone. Co było po drugiej stronie? Kim był cień? Portal pulsował coraz mocniej, jakby zachęcał ich do przejścia…