Stara szkoła przy ulicy Gdańskiej nigdy nie wydawała się Adamowi interesująca. Zawsze czuł, że szare korytarze i skrzypiące drewniane schody są tylko nudnym tłem dla szkolnej rzeczywistości. Ale odkąd zbliżał się koniec drugiej klasy liceum, coraz częściej miał wrażenie, że w tych murach kryje się coś więcej. Pewnego ponurego, kwietniowego popołudnia, gdy wszyscy czekali już na rozpoczęcie długiego weekendu, Adam wraz z trójką przyjaciół – Mają, Filipem i Zuzią – zostali po lekcjach, żeby przygotować prezentację z historii. Dyrektor pozwolił im przeszukać szkolne archiwum. Ukryte za żelaznymi drzwiami w piwnicy, archiwum wydawało się labiryntem zakurzonych segregatorów, starych zdjęć i zapomnianych pamiątek sprzed dekad. – Czemu tu jest tak cicho? – wyszeptała Zuzia, rozglądając się nerwowo. – Bo nikt tu nie zagląda od lat – odpowiedział Filip z wymuszonym uśmiechem. Szperając między stertami papierów, Maja znalazła niewielką, metalową skrzynkę z wybitym napisem: „Projekt Ikar”. Była zamknięta na kłódkę, a obok niej leżał zniszczony notes. Zaciekawiony Adam zerknął przez ramię Mai i przeczytał pierwsze, ledwo widoczne zdanie: „Tylko dla wtajemniczonych. Nie otwierać, jeśli...” Nagle w korytarzu rozległ się głuchy dźwięk, jakby coś lub ktoś przesunął ciężki przedmiot. Światło zamigotało. Czwórka przyjaciół zamarła, wpatrując się w notes, skrzynkę i niedomknięte drzwi archiwum, zza których dochodził coraz wyraźniejszy szelest. Adam wstrzymał oddech. Czy odważą się otworzyć skrzynkę, zanim dowiedzą się, co czai się po drugiej stronie drzwi?