Maja, Lena, Adam i Igor spakowali plecaki jeszcze w mieście, planując weekend w cieniu Wrzosowej Góry. Widok na dzikie pola i lasy kusił ich od miesięcy, a wynajęcie starych pokoi w pensjonacie Staśka wydawało się idealnym pomysłem przed maturą. Pensjonat wyglądał jak żywcem wyjęty ze starych zdjęć: drewniany ganek trzeszczał pod butami, w powietrzu unosił się zapach kurzu i lawendy. Gospodarz - siwobrody Staśko - zaprowadził ich do dwóch sąsiadujących pokoi na poddaszu. - Słuchajcie, po zmroku lepiej nie schodzić do piwnicy, stare rury i łatwo się potknąć - rzucił, zanim zniknął za wąskimi schodami. Chłopaków bardziej niż piwnica interesował rozległy taras i widok na błękitne pasmo wzgórz. Lena, siedząc przy oknie, szybko wypatrzyła coś niepokojącego – pod jednym z okien na parterze wisiała stara, zepsuta zasłona, a pod nią coś jakby cień. Adam machnął ręką. - Pewnie pajęczyna, albo zupełnie nic. Wieczorem, gdy zgasły ostatnie światła we wsi, poczuli się dziwnie odizolowani. Wokół pensjonatu panował taki spokój, że każdy szept wydawał się głośny. Lena usłyszała stłumiony dźwięk, jakby ktoś dreptał na korytarzu. - Maja, słyszałaś to? - spytała ściszonym głosem. Maja skinęła głową. Chłopcy, udając, że nic nie słyszą, zaciągnęli zasłony. Ale wtedy drzwi ich pokoju, które jeszcze przed chwilą były dokładnie zamknięte, zaczęły powoli skrzypieć… Wszyscy zamarli. Lena podeszła cicho do klamki, ale zanim zdążyła sięgnąć dłonią, z głębi korytarza rozległ się przeciągły, niewytłumaczalny dźwięk – jakby ktoś przesuwał coś ciężkiego po deskach. Światło w korytarzu zamigotało, a Maja dostrzegła na ścianie cień sylwetki, która nie należała do żadnego z nich…