Pewnego słonecznego poranka, Ada i jej starszy brat Janek wybrali się na spacer do pobliskiego lasu. Wiatr delikatnie kołysał liśćmi drzew, a słońce przebijało się przez gęste korony, tworząc na ziemi kolorowy dywan z promieni światła. Obok starego dębu, który zdawał się być strażnikiem tajemnic leśnych, Ada zauważyła małą, ledwo widoczną ścieżkę. "Janek, spójrz!" - zawołała, wskazując na ścieżynkę, która wcześniej nigdy im się nie pokazała. Janek, zawsze pełen przygód, natychmiast się zainteresował. "Chodź, zobaczymy, dokąd prowadzi!" - powiedział z entuzjazmem. Ścieżka była wąska i wijąca się między drzewami, a każdy ich krok sprawiał, że szelest liści rozbrzmiewał wokół nich jak delikatna muzyka. Po kilku minutach dotarli do małego otworu w ziemi, ukrytego pod korzeniami starego dębu. "To wygląda jak wejście do innego świata" - szepnęła Ada, podchodząc bliżej. Janek, trzymając za rękę młodszą siostrę, pełen ciekawości, również przybliżył się. W otworze na tyle widoczne było światło, które nie było podobne do żadnego, które znały dzieci. Było ciepłe, pomarańczowe i pulsujące, jakby coś lub ktoś tam na dole zapraszało ich do środka. "Może to kraina Miników, o których opowiadał dziadek?" - zastanawiała się Ada na głos. Janek, choć trochę niepewny, ale zaintrygowany, kiwnął głową. "Może. Ale tylko jeden sposób, żeby się dowiedzieć!" Decyzja została podjęta. Brat i siostra, trzymając za ręce, zaczęli powoli schodzić w dół, w głąb tajemniczego światła. Ich serca biły szybciej, gdy coraz bardziej zbliżali się do...