Gdyby ktoś kiedyś powiedział Ninie, że wtorkowe popołudnie w ponurej sali informatycznej otworzy przed nią drzwi do przygody, pewnie by się zaśmiała. Ale właśnie tam, razem z Adamem i Mają, znalazła stary, zakurzony klucz w szufladzie biurka pana Tomasza. Zwykły klucz, ale z wyrytym, ledwo widocznym symbolem sowy i cyfrą 12. Adam był pierwszy, który sięgnął po klucz. "To pewnie od jakiejś skrytki w bibliotece," rzucił z typową dla siebie pewnością. Jednak Nina pamiętała legendę o zegarze na wieży szkoły – ponoć ukrywano w nim coś, o czym wiedzieli tylko założyciele miasteczka. Ostatnie prace remontowe na wieży skończyły się dziwnie nagle, a od tamtej pory nikt tam nie wchodził. Wzajemne spojrzenia i bez słów podjęli decyzję: muszą wejść na wieżę. Następnego dnia, tuż po ostatniej lekcji, zakradli się na trzecie piętro, gdzie zaczynały się spiralne schody prowadzące do wieży. Każdy krok odbijał się echem. Gdy w końcu dotarli do ciężkich, żelaznych drzwi, Maja wyciągnęła klucz. Obserwując, jak Nina trzęsącą się ręką wsadza go do zamka, wszyscy wstrzymali oddech. Drzwi otworzyły się z cichym zgrzytem. Wewnątrz wieży pachniało kurzem i czymś jeszcze – czymś obcym. Na środku stał ogromny zegar, a obok niego drewniana skrzynia. Adam podszedł pierwszy. Na wiekowych deskach skrzyni wyryto ten sam symbol sowy. Obok, w zakurzonym świetle, błysnęła metalowa tabliczka z napisem: "Staw czoło przeszłości, a przyszłość stanie przed Tobą otworem". Nim Nina zdążyła ostrzec przyjaciół, Adam uniósł wieko skrzyni. Wewnątrz leżało coś, co wyglądało jak dawny dziennik, kilka zardzewiałych kluczy i... niewielka, ale bardzo nowoczesna ładowarka do telefonu. Nagle zegar zaczął tykać głośniej, wskazówki przesunęły się same, a przez okno wpadła wiązka dziwnego, niebieskiego światła. Trójka przyjaciół spojrzała na siebie, czując, że właśnie przekroczyli niewidzialną granicę, za którą nic już nie będzie takie samo...