Nina zawsze powtarzała, że nocą miasto oddycha inaczej. Tego wieczoru – ostatniego przed maturą – bujna zieleń parku przy ulicy Długiej zdawała się tłumić światła latarni, a powietrze gęstniało od oczekiwań. Zebrali się w czwórkę przy opuszczonej fontannie: Nina, Adam, Sara i Michał. Gdy wracali ze spotkania klasy, Adam – jak zawsze głodny wrażeń – zaproponował, by sprawdzić stare wejście do kanałów, o którym szepcze się wśród miejscowych. "To przecież nielegalne," rzuciła Sara z nerwowym uśmiechem, chociaż sama nie była pewna, czy to sprzeciw, czy raczej podsycenie emocji. Nina milczała, czując pod skórą narastające napięcie. Miasto nocą wyostrzało ich lęki i ekscytacje. Odkryli zamaskowaną klapę za zaroślami. Adam ze zręcznością kota podważył ją prętem. Z wnętrza buchnął zapach wilgotnej cegły i kurzu, a światło latarek zatańczyło na ścianach niczym rozbiegane cienie. Zeszli po mokrych schodach, próbując ukryć zdenerwowanie. W tunelu świat stracił ostrość. Szeptane żarty ucichły, a chrzęst żwiru pod stopami wydawał się zbyt głośny. Michał, zwykle sceptyczny, nagle zatrzymał się, czując chłodne powietrze na karku. "Ktoś tu był niedawno... Patrzcie!" – uniósł z ziemi zmięty list w wodoodpornym woreczku. Sara czytała głośno, a głos jej drżał. Była tam prośba o pomoc i mapa prowadząca głębiej, do miejsca z tajemniczym znakiem. Stali w ciszy, uświadamiając sobie, że nie są jedynymi, którzy zeszli pod miasto tej nocy. Powietrze gęstniało od niewypowiedzianych pytań i narastającego niepokoju. Nina spojrzała na Adama. "Decydujemy teraz. Idziemy dalej, czy wracamy?" – zapytała, a echo jej głosu odbiło się niepokojąco w tunelu. I wtedy, z ciemności rozległ się cichy szelest, jakby coś – lub ktoś – zbliżał się w ich stronę...