Felka wracała ze szkoły ścieżką nad Młyńską Strugą. Lubiła liczyć żaby i rysować ptaki na marginesach zeszytu. Tego dnia siadła pod starym mostkiem, gdzie trawa pachniała mokro. Woda marszczyła się cicho, a ważki mrugały błękitnymi skrzydłami. Most trzeszczał, a pod nim kryły się cienie ryb. W dali słychać było klekot bociana na łące. Nagle z sitowia wysunęła się wydra, z wąsami jak druciki. Miała mokry pyszczek i trzymała w zębach żółty pasek. Felka rozpoznała swoją zagubioną rękawiczkę i uśmiechnęła się. „To ty mi ją znalazłaś? Będziesz Plusk.” Wydra prychnęła, trzepnęła ogonem i popłynęła w górę. Co kilka metrów wynurzała pysk, jakby wołała: chodź, zobacz! Felka biegła brzegiem, skacząc po korzeniach wierzb i kamieniach. Plusk zatrzymał się przy przewróconej łodzi, przypartej do trzcin. Na sznurze wisiał zardzewiały haczyk i dziwna, metalowa blaszka. Do burty przywiązano czerwony sznur. Coś stukało spod spodu. Felka kucnęła i przyłożyła ucho do zimnego drewna. Palce od razu zrobiły się zimne i śliskie. Usłyszała drapanie, krótki syk i ciche mlaśnięcie wody. „Hej, jest tam ktoś?” zapytała. Plusk dotknął łodzi łapą. „Spokojnie,” mruknęła. „Policzę do trzech i podniesiemy.” Wsadziła palce pod krawędź i wstrzymała oddech. Plusk zamarł, aż przestały falować kępki rzęsy wodnej. Raz. Dwa. W tym momencie sznur naprężył się gwałtownie. Błoto zachrzęściło. Ktoś ciężko stanął tuż za jej plecami.