W poniedziałek rano Nina przyszła do szkoły wcześniej niż zwykle. Lubiła puste korytarze, zapach kredy i ciszę przed porannym dzwonkiem. Otworzyła szafkę i wyjęła zeszyt do historii, mocno pogięty po weekendzie. Ze środka wypadła kartka, na której widniał dziwny plan lekcji. Pod tytułem ktoś dopisał długopisem: Historia Jutra – sala 313 – 7:10. Nina zmarszczyła brwi, bo szkoła zaczynała się dopiero o ósmej. Przy drzwiach pojawił się Olek, wciąż z mokrymi włosami po basenie. Pokazała mu kartkę, a on od razu zapytał szeptem cicho. "To jakiś żart? Nie mamy sali trzysta trzynaście u nas, serio." "Może to nowa pracownia na poddaszu, którą wciąż tam remontują." "Poddasze jest zamknięte, ale zobaczmy na planie ewakuacji przy schodach." Na ścianie wisiała mapa piętra, a numer 313 nie istniał. Z głośników szkolnego radiowęzła trzasnęło, jakby ktoś testował mikrofon właśnie. Robotyczny głos powiedział: Uwaga, lekcja zaczyna się za pięć minut. Olek parsknął śmiechem, lecz Nina nie potrafiła się uśmiechnąć wcale. Godzina w notatce wydawała się coraz bardziej uparta i prawdziwa. Zanim zadzwonił pierwszy dzwonek, zaproponowała wyprawę na trzecie piętro dzisiaj. Olek wzruszył ramionami, a potem skinął, jakby bał się zostać niżej. Schody pachniały tynkiem, a nowe poręcze chłodziły dłonie przez bluzy. Im wyżej szli, tym słabsze były światła i coraz dłuższe cienie. Na końcu korytarza zobaczyli świeżo przykręconą tabliczkę: Sala 313 dziwnie. Wcześniej na pewno jej tu nie było, co oboje pamiętali dokładnie. Za drzwiami słychać było delikatne skrobanie, jakby ktoś ostrzył kredę. Nina spojrzała na telefon, który zawibrował z nowym powiadomieniem nagle. Na ekranie migał wpis w kalendarzu: Historia Jutra zaczyna się TERAZ. Olek wyszeptał, żeby wracać, lecz Nina dotknęła zimnej klamki ostrożnie. Z wnętrza dobiegł też szept, jakby ktoś wymawiał jej imię. W tej samej chwili klamka poruszyła się od środka, cicho i zdecydowanie. Po drugiej stronie ktoś bardzo spokojnie przekręcił zamek bez pośpiechu.