Nad Hjarnfjordem pękał lód, a wioska budziła się jak z długiego snu. Eira, córka cieśli okrętowego, liczyła kroki do warsztatu ojca, udając spokój. Pod skórzaną kurtką nosiła żelazny kruczy pazur, jedyną pamiątkę po matce. Mówiono, że matka zniknęła tam, gdzie noc przybija do brzegu. Tego ranka kruk usiadł na dziobie nowej łodzi i zakrakał dziwnie głucho. Eira weszła między belki kadłuba, szukając zguby, a znalazła coś innego. W szczelinie drewna tkwiła skrzynka z runą matki, zaciśnięta smołowanym rzemieniem. Ostrzem noża przecięła węzeł i wyjęła zwiniętą, tłustą mapę z fokowej skóry. Na pergaminie węglem zaznaczono prąd, który biegł na północ za znane wyspy. Pod mapą widniał krótki napis: Pójdź, gdy niebo zaśpiewa, i uważaj na ciszę. Znajomy skald, Oddr, przygrywał dzieciakom i zerknął na Eirę spod czupryny. Odsunęli się w cień łodzi, gdzie pachniało smołą, żywicą i wilgotnym jutem. „Jeśli pokażesz to Jarlowi Stenowi, popłyniemy tam wszyscy,” szepnął niepewnie. „Albo nikt nie wróci,” odparła, czując, jak kruk stuka pazurem w bal siedziska. Oddr opowiedział plotkę o Cichym Prądzie, który milczy, gdy statki milkną. Wieczorem niebo rozsznurowało się zielonym światłem, jakby ktoś potrząsnął zasłoną nad fiordem. Ludzie cmokali z zachwytu, a Jarl Sten kazał zwinąć liny i wygasić paleniska. Eira wsunęła mapę za pas i wymknęła się do cienia szopy łodzi. Zatrzymała się, bo usłyszała dwa głosy, zbyt spokojne jak na święto nieba. „Jutro bierzemy łódź dziewczyny, zanim zdąży ostrzec kogokolwiek,” powiedział ktoś, nieznośnie pewny siebie. Deska zaskrzypiała pod jej stopą, kruk poderwał się, a światło zatańczyło po ostrzu sztyletu. Eira zacisnęła dłoń na pazurze, jakby mógł przeciąć szept i strach. Kroki zbliżały się, omiatając blaskiem latarnię, która w tej ciszy brzmiała jak bęben. Pomiędzy kadłubami połyskiwała woda, a prąd szeptał dokładnie tak, jak w plotce. Eira ruszyła bokiem, już-już miała wyjść na pomost, gdy cień zastąpił jej drogę. Czyjś szorstki chwyt zamknął się na jej nadgarstku, zanim zdołała krzyknąć.