Letnia burza rozszalała się nad wioską, kiedy Lena, Igor i Mikołaj chowali się pod starym dębem, ich ulubionym miejscem spotkań od dzieciństwa. Powietrze było gęste od zapachu wilgotnej ziemi, a błyskawice przecinały niebo tak, jakby ktoś rozcinał je srebrnym nożem. — Może jednak powinniśmy wrócić do domu… — szepnęła Lena, spoglądając na ciemne chmury. — Jeszcze chwilę — odpowiedział Igor i kopnął coś wśród korzeni. Ziemia pod drzewem zapadła się lekko, ukazując fragment metalowego pierścienia, którego wcześniej tam nie było. Mikołaj przykucnął i zaczął oczyszczać pierścień z błota. — To chyba jakieś stare drzwi… — stwierdził, próbując je otworzyć. Wtem zagrzmiało, a z pierścienia wystrzelił oślepiający snop światła. Cała trójka odskoczyła, ale ciekawość szybko wygrała ze strachem. Lena nachyliła się bliżej i wpatrzyła się w centrum świetlistego okręgu. Po drugiej stronie migotały dziwne kształty: miasto z wysokimi, kręcącymi się wieżami, latające stworzenia i coś, co przypominało ognistego ptaka. — To… niemożliwe — wydusił Igor. Nagle powietrze wokół portalu zaczęło pulsować. Do ich uszu dobiegł cichy, melodyjny szept, którego nie potrafili zrozumieć. Mikołaj wyciągnął rękę i dotknął błyszczącej powierzchni. W jednej chwili świat wokół nich zawirował. Lina pod ich stopami zaczęła się rozplatać, a ziemia pod nogami stała się przezroczysta. Chwilę później poczuli, jakby tracili grunt pod nogami i spadali w głąb światła. Otworzyli oczy… Ale wszystko wokół nich było inne. Zupełnie inne. Zamiast znajomej łąki wokół dębu, stali teraz na szerokim, fioletowym moście, zawieszonym nad lewitującymi wyspami, po których biegły świetliste istoty. W oddali słychać było echo kroków i tajemniczy śmiech. — Gdzie my jesteśmy…? — szepnęła Lena, trzymając Igora za rękaw. Nagle z mgły wyłoniła się wysoka postać w długiej, błękitnej pelerynie, wskazując na nich palcem. Portal za ich plecami zatrzasnął się z hukiem, a wokół narastał niepokojący szum. Co czekało ich w tym nieznanym świecie? Czy znajdą drogę powrotną?