Noc była duszna i gęsta od zapachu kwitnących wiśni. Oświetlona jedynie rzędami starych latarni ulica Wiśniowa wydawała się tego wieczoru dziwnie cicha, jakby zatrzymał się tu czas. Marta, Krzysiek i Lena snuli się jej trotuarem bez większego celu, próbując przedłużyć letnie spotkanie. Zaniedbana kamienica z numerem 13 już dawno przyciągała ich uwagę, lecz dzisiaj drzwi były lekko uchylone. Marta spojrzała porozumiewawczo na przyjaciół i bez słowa wsunęła się do środka. Wnętrze powitało ich kurzem, echem dawnych rozmów i cieniem starych żyrandoli, które kołysały się od przeciągu. W jednym z pokoi, pośród stosu pożółkłych książek i zakurzonych luster, Lena znalazła niewielki zegar kieszonkowy. Wskazówki stały w miejscu, choć mechanizm wydawał się nienaruszony. Zaciekawiony Krzysiek nacisnął sprężynę zamka. Wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Świat wokół zawirował, jakby ktoś przewijał film do tyłu. Przez chwilę widzieli obrazy sprzed dziesięcioleci: elegancko ubrane damy, gazowe latarnie i powózki na ulicy. Gdy wszystko ucichło, byli już gdzieś indziej. Stanęli w tej samej kamienicy, lecz za oknem słychać było gwar i stukot końskich kopyt na bruku. Ulicą przechadzały się postaci ubrane zupełnie inaczej niż oni, a szyldy sklepów wyglądały jak z ilustracji dawnych książek. Lena ścisnęła zegarek, lecz wskazówki nadal nie drgnęły. Trójka przyjaciół ruszyła ostrożnie do wyjścia, próbując nie zwracać na siebie uwagi. Kiedy dotarli do drzwi, usłyszeli tupot ciężkich butów i czyjś szept: "Oni nie są stąd... Znaleźli ich!" W tej samej chwili drzwi kamienicy się otworzyły. Po drugiej stronie czekała postać w ciemnym płaszczu, która powoli wyciągnęła dłoń w ich stronę...