Gdy zapadał wieczór, Dworzec Główny pachniał metalem i solą. Syk hamujących pociągów mieszał się z wrzaskiem mew lecących nad torami, a wiatr targał flagę na masztach tak, że od czasu do czasu słychać było charakterystyczne klaśnięcie sztywnego materiału. Lena lubiła ten moment dnia: światło lamp włączało się nierówno, jakby ktoś testował je po kolei, a ludzie w pośpiechu przestawali mówić głośno i zaczynali szeptać. W takich chwilach miasto przestawało udawać wielką metropolię i przypominało raczej port, który znał zbyt wiele dawnych opowieści. Sklepik babci mieścił się tuż obok bocznego wejścia na dworzec. Na szyldzie, pamiętającym czasy, kiedy dzwon w kościele na wzgórzu bił równo z zegarem ratusza, widniały wytłoczone litery: „Nad Zegarem – Naprawa i Strojenie”. W środku unosił się zapach olejku do mechanizmów i starego drewna. Na ścianach rzędem wisiały zegary: wahadłowe z ciężkimi, mosiężnymi soczewkami, kominkowe z porcelanowymi tarczami, kieszonkowe zamykane na klik w srebrnych kopertach. Każdy tykał inaczej. Wystarczyło zamknąć oczy, a dźwięki składały się w złożoną melodię. – Pilnuj tego – powiedziała babcia, wkładając Lenie w dłoń kieszonkowy zegarek z delikatnym grawerem w kształcie rozety. – Staje zawsze o dziewiętnastej siedemnaście. Nie umiem go zmusić, żeby inaczej. Weź z Oskarem do archiwum, podobno należał do naczelnika stacji sprzed stu lat. Może coś się dowiecie. Oskar pojawił się chwilę później, pachnący deszczem i farbą w sprayu, z deskorolką pod pachą. Miał jasne włosy, które wiecznie wpadały mu do oczu, i energię, której nie wystarczało żadnemu pomieszczeniu. – Znowu zegarki? – przewrócił oczami, ale uśmiechnął się na widok rozetki. – Ładne. I co, mam robić za ochroniarza, kiedy zacznie tykać do tyłu? – On już to robi – odmruknęła Lena, przystawiając zegarek do ucha. Rzeczywiście, zamiast zwykłej sekwencji tyknięć, mechanizm jakby cofał się o ułamek sekundy, a potem nadganiał, za każdym razem zatrzymując się na 19:17. W archiwum miejskim, w piwnicach dawnego urzędu pocztowego, panował półmrok i chłód. Półki uginały się pod ciężarem segregatorów i pudeł z etykietami pisanymi staranną, pochyłą ręką. Pani Wirginia, opiekunka zbiorów, pamiętała jeszcze czasy, kiedy na dworcu funkcjonował przewoźnik bagaży z czapką, która zasłaniała mu uszy. – Ten zegarek był depozytem – powiedziała, wsuwając im kopertę z żółknącą fotografią. – Dołączono do niego tylko to. Zdjęcie było czarno-białe, ale w dziwny sposób „zimne”. Przedstawiało łukowaty peron, z numerem „0” wymalowanym na żeliwnej kolumnie. Nad łukiem ceglanego przejścia ktoś kredą narysował rozgwiazdę i wpisał w nią datę: 12 sierpnia. W rogu kadru błyszczał księżyc, choć przecież fotografia zrobiona była przy pełnym świetle lamp. A na ławce, tuż obok, leżał kieszonkowy zegarek identyczny jak ten w dłoni Leny – wskazówki zatrzymane dokładnie na 19:17. – Peron zero? – Oskar uniósł brwi. – Przecież nie ma peronu zero. – Nie ma teraz – sprostowała cicho Lena, czując, jak coś jej ściska żołądek. – Ale ten łuk… Widziałeś kiedyś zamurowane przejście przy piątym torze? To wygląda dokładnie tak. Pani Wirginia wzruszyła ramionami. – Dworzec bywał przerabiany tyle razy, że plany same się gubią. Jeśli jednak coś stoi na waszej drodze, to na pewno nie ja – dodała i puściła im oko, jakby wcale nie mówiła o papierach. Wyszli stamtąd z kieszonkowym zegarkiem, fotografią i dziwnym uczuciem, którego ani jedno, ani drugie nie umiało nazwać. Słońce schodziło już nisko, a powietrze miało ten przejrzysty odcień, kiedy kolory wydają się trochę ostrzejsze, jakby ktoś podkręcił kontrast. Nad dachami remontowanej hali dworcowej wznosił się księżyc – prawie pełny, jak srebrna moneta zawieszona na przezroczystej nitce. – Dzisiaj jest dwunasty – zauważył Oskar. – I serio nie mów, że to przypadek. Lena zerknęła na zegarek. Wskazówki drgnęły i stanęły na 18:51. – Jeśli mamy coś sprawdzić, to teraz. Korytarz prowadzący do peronu piątego omijali wszyscy, którzy nie musieli tamtędy przechodzić. Było w nim zbyt chłodno, jak na letni wieczór, a kafelki na ścianach miały mikropęknięcia przypominające pajęczynę. W kątach zbierał się pył węglowy, który od lat nie miał prawa już tu być. Za ostatnim zakrętem korytarz rozszerzał się w niewielką wnękę. I tam właśnie – zamiast przejścia na peron – wznosił się mur z cegieł. Gładki, wypolerowany dłoniami, które dotykały go kiedyś z ciekawości. Ktoś, może dawno temu, może wczoraj, narysował na cegłach kredą te same wzory, co na fotografii: rozgwiazdę, kontur kolumny, i setki niewielkich kropek ułożonych jak na mapie nieba. Na wysokości oczu, drobnymi literami, widniało zdanie: „Przystanek czynny tylko przy pełni”. – No i co, mamy tu stać do jutra? – szepnął Oskar. – Albo do następnej epoki? Lena przykucnęła przy jednej z kropek. Kreda była świeża, jeszcze niezdarta, jakby ktoś zaledwie dotknął powierzchni i odszedł. Przesunęła po niej opuszką palca. – Słyszysz to? Najpierw myślała, że to odgłos własnego serca. Ale nie – to było coś innego. Delikatne, prawie niezauważalne drżenie, jakby w ścianie głęboko, głęboko, leżał rozciągnięty drut, po którym ktoś popuszczał strunę. Mur mruczał cicho, zbyt regularnie, żeby to był przypadek. Oskar podniósł telefon, włączył latarkę i przejechał światłem po cegłach. Kreda odbijała blado, a w jej drobinkach mieniły się metaliczne pyłki. – Wygląda, jakby ktoś napisał to cząstkami… nie wiem… czegoś, co świeci w ultrafiolecie. – Czasem babcia pisała takie numerki na częściach zegarów – Lena nie podniosła głosu. – Żeby wiedzieć, co do czego. I zawsze używała specjalnej kredy, która reaguje na światło księżyca. Oskar parsknął. – Serio? – Ale kiedy odsunął się i pechowo przygasła lampka w korytarzu, przez moment przez łuk okiennej kratki wpadł na mur bladoniebieski snop. Księżyc, który wychylił się zza dachów, przeciął przestrzeń, a kredowe kropki zadrżały i zapaliły się jak słabe ogniki. Lena wyciągnęła kieszonkowy zegarek. W środku wszystko cichło na ułamek sekundy, jakby pomieszczenie wstrzymało oddech. Wskazówka sekundnika drgnęła, cofnęła się, skoczyła naprzód i znów zatrzymała. 19:12. 19:13. Mur zadrżał i w tym samym momencie ze starych głośników wysoko pod sufitem, które od lat służyły tylko gołębiom za siedzenia, popłynął zdławiony głos. – Uwaga, podróżni… – sygnał przeciął trzask. – Pociąg specjalny do… – znowu trzask i szum. – Odjazd z peronu… zer… – Głos urwał się tak nagle, jak się pojawił. W korytarzu zrobiło się zimniej. Powietrze nabrało zapachu ozonu, jak przed burzą, i czegoś jeszcze – żywicy? Lena poczuła, że ma gęsią skórkę na przedramionach. Oskar wcisnął łopatki w ścianę, a jego latarka drgnęła, rysując niepewne koła światła. – Dobra – powiedział powoli, a jego żartobliwy ton zniknął. – A jeśli to nie prank? Jeśli to… no wiesz… jakieś… coś? – Wtedy będziemy pierwsi – odpowiedziała Lena. Sama nie wiedziała, skąd wzięła ten spokój. Może z tykania dookoła, które nagle stało się skoordynowane. Wszystkie zegary, które słyszała przez całe życie, układały się teraz w jedną, klarowną sekwencję. – Zobacz. Przyłożyła zegarek do jednej z kropkowanych figur na murze, tak jakby dopasowywała go do konturu. Metal był chłodny, ale nieprzyjemny w dotyku. Grawer rozetki zadrgał, jakby odpowiadał na coś niewidzialnego. Wskazówka minutowa przesunęła się o dwa ząbki. 19:15. – To głupie – mruknął Oskar, ale nie odrywał wzroku. – Bo ja to czuję. Jakby w uszach… wiesz, ten wysoki pisk, kiedy naciskasz na stary kineskop? Takie napięcie. – Też to czuję – Lena szeptała już prawie bezgłośnie. – I jeszcze coś. Jakby… ktoś wołał. Zamek w drzwiach po ich prawej stronie – stary, metalowy, prowadzący do pomieszczenia technicznego – poruszył się lekko i zaskwierczał. Nad nimi znów zabrzęczały głośniki. Księżyc przesunął się, a jasny blask padł prosto na środek rozgwiazdy. Nawet kurz zawirował w specyficzny sposób, tworząc spiralę. 19:16. Wskazówka sekundnika zaczęła drżeć, ale nie przesuwała się gładko. Mur, na którym spoczywał zegarek, zaczął… mięknąć. Lena nie umiała opisać tego zjawiska lepiej. Cegły, twarde jak zawsze, sprawiały wrażenie, jakby ktoś położył na nich cienką warstwę wody. Światło lamp odbijało się rozmazane, a kreślone kredą kropki płynęły niewyraźnymi strumieniami. – Len… – Oskar dotknął jej łokcia. – Patrz. W środku rozgwiazdy pojawiło się coś, co w pierwszej chwili mogło być tylko złudzeniem – pionowa smuga ciemności, gęstsza od otaczającego mroku, jak cień stojący sam dla siebie. Z tej smugi wysunął się powiew chłodnego powietrza, pachnącego wilgotnym drewnem, jakimś dawnym lasem, może mokrym peronem po ulewie. A potem, choć nie było tam żadnej dziury, usłyszeli odległy, bardzo czysty dźwięk: świst, jaki wydaje pociąg, kiedy przejeżdża przez most. – To jest absolutnie… – Oskar nie dokończył. Latarka w jego telefonie zgasła bez ostrzeżenia. Mrok zgęstniał, ale nie był jednolity. Ze środka rozgwiazdy biła chłodna, srebrnawa poświata, jakby za tym wszystkim rozciągała się inna przestrzeń, o innym powietrzu. 19:17. Wskazówka zatrzasnęła się na miejscu z cichym klik. Zegar nagle się nagrzał, jakby ktoś rozżarzył w nim maleńkie węgielki. Mur westchnął. Nie było innego słowa. Cegły na moment stały się zupełnie płynne. – Uwaga, podróżni – odezwał się głos, tym razem wyraźniej, jakby z bardzo daleka, ale jednak. – Pociąg specjalny do… – słowo pękło, jak przegryzione. – Wjazd na tor… Lena zrobiła krok bliżej. Nie zdążyła ostrzec Oskara, żeby nie dotykał, kiedy on – szybciej, niż pomyślał – wyciągnął rękę. Palce zanurzyły się w powierzchni jak w zimnej wodzie. Ściana przyjęła je bez oporu, a po drugiej stronie coś musnęło jego skórę – nie jak przedmiot, raczej jak wiatr niosący z sobą odległe echo czyichś kroków. Oboje wstrzymali oddech. Z wnętrza smugi rozległ się stukot. Najpierw pojedynczy, potem równy, jak beat – metal o metal, daleki i jednocześnie przerażająco znajomy. Światło po drugiej stronie zmieniło barwę na głębszą, wpadającą w fiolety. Pod powierzchnią, którą mogli dotknąć, zarysował się błysk – długi, wąski, rosnący, jak reflektor zbliżającego się pojazdu. – To wjeżdża. – Oskar powiedział to bezgłośnie, ale Lena przeczytała mu z ust. – Lena. – Ktoś wyszeptał jej imię po drugiej stronie, wyraźnie, szeptem, który zabrzmiał tuż obok ucha, choć nie było tam nikogo. – Nie spóźnijcie się. Nad ich głowami zadrżał sufit. Gdzieś dalej na dworcu zatrąbił zwykły, realny pociąg, a echo zlało się z tym, co nadchodziło z muru. Rozgwiazda rozjarzyła się ostrzej. Zegar w dłoni Leny zagrzechotał i zaczął tykać od nowa – ale tym razem każdy tik odbijał się w murze jak fala. – Wchodzimy? – Oskar spojrzał na nią. W jego oczach odbijało się wąskie światło, które rosło i rosło, aż stało się czymś, co mogło należeć tylko do czoła pędzącej maszyny. Lena zacisnęła palce na grawerowanej rozetce. Zrobiła drugi krok. Powierzchnia ustąpiła, chłód owiał jej skórę jak mgła o świcie, a ze środka usłyszała coś, co brzmiało jak długa, przeciągła nuta gwizdka, tuż przed…