W Muzeum Kolejnictwa pachniało kurzem, smarem i historią, która nigdy nie zasypia. Mikołaj, siedemnastoletni wolontariusz, potrafił poruszać się tu prawie po ciemku od dziecka. Tego wieczoru przyniósł latarkę, zeszyt i uparte przekonanie, że znajdzie coś niezwykłego. Zatrzymał się przy ogromnym zegarze z hali dworcowej, który tykał jakby poza rytmem. W cichym tykaniu słychać było jeszcze coś, niski pomruk, raczej niemożliwy nocą. Lena przyszła spóźniona, z kablem USB w kieszeni i śmiechem tłumiącym tremę. Pod gablotą znaleźli metalową walizkę opisaną numerem inwentarza, bez żadnego klucza. Zamek puścił pod naporem spinek, a w środku leżało coś jakby kieszonkowy astrolabium. Mosiężny krążek miał szkło, dwa ruchome pierścienie i cienką igłę, drżącą jak kompas. Pod nim tkwił list podpisany: dr Helena Rutkowska, Zakład Synchronizacji Ruchu, 1973. Instrukcja była krótka: zsynchronizuj do źródła dźwięku, wprowadź datę, trzymaj się torów. Tory, pomyśleli jednocześnie, patrząc na żeliwne szyny przecinające posadzkę niczym rzeka. Mikołaj ustawił pierwszy pierścień na dzisiejszą datę, a drugi na godzinę zero. Lena przyłożyła urządzenie do obudowy zegara, licząc tyknięcia, aż trafiła idealny takt. Gdy igła zadrżała mocniej, w gablocie za szkłem zamigotały fotografie, jakby ktoś mrugał. Z głośników, od lat martwych, popłynął komunikat stacyjny o pociągu, który dawno nie jeździ. Głos mówił datę: szósty czerwca dwa tysiące czterdziesty, peron trzeci, opóźnienie dwie minuty. — To żart? — Lena zerknęła na Mikołaja, ale jego twarz była nienaturalnie blada. Zegar zahuczał, mechanizm w środku pracował jak lokomotywa, choć nikt go nie nakręcał. Drgnęły żaluzje świetlików, a między szynami pojawił się pas światła, wąski jak ostrze. Mosiężny krążek zaczął wydawać dźwięk, dokładnie jak gwizdek, który znamy tylko z filmów. Na kartce, której wcześniej nie było, wyłoniły się słowa: nie wchodźcie razem, nie wracajcie tędy. Za pasem światła rozmył się obraz sali, ustępując peronowi skąpanemu w popołudniowym słońcu. Na tablicy migotał rok czterdziesty, a ludzie mieli plecaki z materiału, którego nie znał. Mikołaj poczuł zapach ciepłego metalu i ozonu, a jego telefon zgubił zasięg. Ktoś na tamtym peronie podniósł głowę i spojrzał prosto na nich, jakby ich widział. — Mikołaju, nie spóźnij się — powiedział ten ktoś, jego głosem, tylko o kilka lat starszym. Pas światła poszerzył się nagle jak otwierane drzwi, a igła przestała drżeć. Mikołaj uniósł stopę nad szyną, czując, że jedna decyzja przestawi wszystkie rozjazdy.