Poniedziałek zaczął się u Niny od drobnej niepewności, która kleiła się do porannej herbaty. Nad czajnikiem wisiał sznurek z drewnianymi klamerkami, a na nim rząd paragonów jak chorągiewki. Nina lubiła porządek i rachunki, więc sprawdzała ostatnie linijki, niby dla zniżek. Od tygodnia trafiały się zdania, które nikt nie powinien tam drukować: „Nie śpiesz się na schody”, „Zabierz parasol mimo słońca”. Dziś z piekarni wyszło coś nowego: „Nie poprawiaj dziś zegara w przedsionku”. Prychnęła, lecz przypięła papier do sznurka i wyszła z mieszkania. Pracowała w referacie zgłoszeń drobnych usterek, więc dzień miał rytm pisków i telefonów. W południe zatrzymała się pod budynkowym zegarem, który od rana uparcie spóźniał dwie minuty. Wyciągnęła rękę do wskazówki, ale przypomniała sobie ryzykowny rozkaz z paragonu. Zamiast tego zawołała woźnego, a chwilę później pod zegarem stanął chłopiec na krześle, by zawiązać but. Noga mebla pękła jak gałązka i spadłaby jej prosto na ramię, gdyby tam stała. Nina usiadła przy biurku i pierwszy raz pomyślała, że ktoś chyba ją ostrzega. Po pracy zrobiła małe zakupy w warzywniaku, a paragon wyskoczył z drukarki z dodatkową linijką. „Spójrz pod skrzynkę listów o 18:17” – głosił zwyczajną czcionką, jak wiadomość o marchewce w promocji. Blok pachniał kurzem i pomidorową, zielone skrzynki miały obdrapane numerki, a zegar w telefonie tykał bezlitośnie. O wyznaczonej porze przyklękła w korytarzu, wsuwając dłoń pod najniższą skrzynkę, gdzie zawsze gromadziły się spinacze i okruchy. Znalazła ciasno zrolowany papier termiczny, przewiązany gumką, z jej imieniem nabazgranym drukowanymi literami na odwrocie. Zwinęła skarb pod kurtkę i wjechała windą na czwarte piętro w milczeniu bardziej gęstym niż zwykle. W domu od razu zaczęła grzebać w pawlaczu, bo przypomniała sobie dziadkową maszynę do liczenia z wąską szczeliną na papier. Stała tam zakurzona i ciężka, pachniała olejem i starymi biurami, a kabel kończył się popękaną wtyczką. Nina podłączyła ją do przedłużacza, wcisnęła świeży rolkowy papier, stuknęła klawisz, chociaż nie pamiętała już układu przycisków. Maszyna zamruczała, niepodpięta do niczego poza gniazdkiem, a jednak rolka zaczęła się powoli obracać. Na bieli wydrukowały się znaki: „Nino, nie pytaj kto. Spiesz się. O 19:40 ktoś zapuka. Nie mów swojego imienia”. Serce uderzyło jej szybciej, a palce wycierały się o fartuch kuchenny, jakby to mogło pomóc. Ustawiła czajnik, choć nie czuła pragnienia, i usiadła naprzeciw drzwi, licząc minuty. Maszyna zaszurała jeszcze raz i dopisała: „Jeśli powie: sąsiadka z trzeciego – nie otwieraj. Jeśli powie: posłaniec – otwórz”. Zegar z salonu stuknął trzydzieści dziewięć, a korytarz wydał z siebie szmer windy i miękkie kroki. Zapukał ktoś cicho raz, potem trzy razy szybciej, jakby uzgadniał rytm, a powietrze w mieszkaniu spuchło. „Dzień dobry, posłaniec” – odezwał się głos po drugiej stronie, uprzejmy, trochę zmęczony, zupełnie nieznajomy. Nina położyła dłoń na łańcuchu, a w tym samym momencie maszyna prychnęła i wydrukowała jedno słowo: „TERAZ”.