W Brzasku, miasteczku pod klifem, dawno temu świętowano przeloty smoków. Teraz zostały tylko malowane wstęgi na latarniach i puste legendy. Nina miała czternaście lat i staż w miejskiej bibliotece nad portem. W starym rejestrze znalazła kartę, nadpaloną i pachnącą goździkami oraz dymem. Na marginesie widniał rysunek łuski, podpisany: Ostatnie Gniazdo pod Wierchem. Przytuliła stronę do światła i zauważyła cienkie linie jak mapę. Wieczorem wspięła się ścieżką na kamienny grzbiet, gdzie zaczynała się szczelina. Niosła latarkę, flanelowy plecak i gwizdek po dziadku, mechaniku latarni. Na kartce ktoś spisał trzy zasady: nie zbaczaj, nie wołaj, nie patrz. Z dna pęknięcia dobiegał pomruk, podobny do odległej motorówki na fali. Kiedy dotknęła skały, była ciepła, jakby w środku tętniło ukryte serce. Pod butem zagrzechotało coś twardego; podniosła kryształową łuskę wielkości talerza. — Znowu grasz w odkrywczynię? — wyszeptał Maks, wyskakując zza porośniętego głazami muru. Nie prosiła go o pomoc, ale zawsze słyszał, kiedy planowała wyprawę. Podała mu łuskę i kartę; zbladł, gdy zobaczył zgodne znaki. — Jeśli to Gniazdo, czemu nikt go nie szukał? — cicho spytał. — Bo ludzie wolą fajerwerki niż prawdę — odparła, włączając gwizdek na najniższy ton. Powietrze zadrżało, jakby ziemia odpowiedziała tym samym, tylko głębiej i dłużej. W szczelinie rozbłysły cienkie żyłki metalu, układając się w kręgi jak oddechy. Przecisnęli się przez wąski korytarz, aż ściany stały się gładkie jak szkło. Na końcu leżał okrągły głaz, popękany, z pulsującym światłem w szczelinach. Nina uniosła łuskę; znak na kartce i pęknięcia pasowały jak zagadka. Gwizdek sam zapiszczał, choć nikt już nie dmuchał, a głaz odpowiedział trzaskiem. Z głębi nadeszło ciche stukotanie, coraz szybsze, jakby ktoś liczył sekundy. Maks ścisnął jej ramię, gdy całe sklepienie zadrżało, a światło nagle przygasło. Tuż nad nimi otworzyło się oko, większe niż latarnia, i zamrugało raz. A potem, z ciemności za ich plecami, rozwinął się długi, kamienny cień.