Maja miała czternaście lat i nietypowe hobby: zbierała rzadkie dźwięki. Na telefonie miała kolekcję gwizdów, skrzypień i zagadkowych stuków, nagraną przez siebie. Brakowało jej jednego nagrania, o którym mówiło pół Brzezin. W noc Halloween podobno brzęczał dzwonek w starej zajezdni, choć wszystko było odłączone. Nikt nie wiedział, kto pierwszy rozpuścił tę opowieść po miasteczku. Dzwonek miał budzić zapomniany tramwaj, co zjawiał się tylko raz w roku. Maja postanowiła go usłyszeć, a może nawet zobaczyć na własne oczy. Plan był prosty i sprytny: podsłuchać, nagrać, wrócić przed ciszą nocną. Olek, jej sąsiad i wierny partner od misji dźwiękowych, przyniósł latarkę i ciepłą herbatę. Ulica tonęła w mgiełce cukru i dymu z ogrodów, a dynie mrugały z ganków. Z daleka dudnił szkolny festyn, lecz zajezdnia była jak wycięta z innego świata. Stare tory znikały pod liśćmi, a napisy na murze mówiły tylko: "NIE WCHODZIĆ". Maja uniosła mikrofon i dotknęła palcem czerwonego przycisku nagrywania, spokojnie. Wtedy rozległ się pojedynczy brzęk, jak porzucona łyżeczka uderzająca o szkło. Raz, a po chwili drugi, lecz elektryczne skrzynki milczały głucho. Olek rzucił krótkie: "Słyszysz?" i skierował światło w stronę okienka kasowego. Za zabrudzoną szybą wisiała papierowa maska konduktora, ruchoma jakby oddychała. Pod nią ktoś zostawił dwa bilety bez daty, wypisane niepewnym pismem: "MAJA" i "OLEK". Tylko miejsce docelowe brzmiało wyraźnie: "Przystanek Jutro", numer linii zmieniał się co sekundę. Maja wcisnęła bilet do kieszeni, czując drobny dreszcz pod kurtką. Zajezdnia odpowiedziała cichym trzeszczeniem, po którym uniósł się kurz jak smuga pary. Szyny zadrżały, a zza hali wyjechał tramwaj bez motorniczego, rozświetlony od wewnątrz dyniowym blaskiem. W środku siedziały wycięte z gazet sylwetki, przypięte szpilkami do foteli jak pasażerowie z papieru. Drzwi przesunęły się z sykiem i kasownik zamruczał melodię, której Maja nie znała, choć brzmiała jak coś dawno zapomnianego. Na wyświetlaczu zamigotał napis: "Ostatni kurs. Wsiadacie?"