Wschód słońca leniwie przebijał się przez gęste mgły otaczające zbocza Gór Cieni. Cztery sylwetki kroczyły wąską ścieżką, skrzypiąc pod stopami mokre liście. Marta, liderka ekipy, spojrzała na kompas i rozpostarła pomiętą, pokrytą notatkami mapę. Tuż obok szedł Andrzej, noszący na plecach ciężki plecak, pełen lin, karabinków i latarki. Trochę dalej szła energiczna Zosia, która z aparatem na szyi starała się uchwycić każdy urokliwy moment, a tuż za nią marudny, ale niezawodny Bartek wyłapywał dźwięki otoczenia, sprawdzając, czy nie idą za nimi dzikie zwierzęta. 'Mówię wam, to świetny pomysł,' Marta przerwała ciszę, zatrzymując się nagle. 'Ostatni punkt na tej mapie, tuż za Lasem Skrzydlatego Jelenia... nikt jeszcze tam nie dotarł.' Andrzej westchnął. 'Może dlatego, że nikt nie wrócił? Znowu robimy coś szalonego.' 'Właśnie dlatego warto,' zaśmiała się Zosia, robiąc zdjęcie rozświetlonym mgłą konarom. Grupa minęła porzucone, zardzewiałe wózki kopalniane i sterty kamieni, osuwające się pod nogami. Bartek oparł się o stary, omszały znak drogowy z ledwie widocznym napisem. 'Ludzie mówili, że te góry są przeklęte,' wyszeptał, jakby nie chciał obudzić śpiącego lasu. Od tej chwili ścieżka stawała się coraz mniej widoczna, opadała w dół, prowadząc ku stromo opadającej dolinie. W pewnym momencie Marta zatrzymała się gwałtownie i podniosła rękę. Na ścieżce, tuż przed nimi, leżał dziwny przedmiot – stara, drewniana skrzynka, pokryta zardzewiałymi okuciami. Kilka metrów dalej, niemal zrosła się z mchem i korzeniami, sterczała opuszczona chatka o wybitych oknach. 'To tutaj,' szepnęła Marta, jej głos drżał z ekscytacji. Zosia zrobiła krok do przodu, przykucnęła przy skrzynce. 'Zamknięta na kłódkę. Kto ją tu zostawił?' spytała. Nagle z wnętrza chatki dało się słyszeć ciche skrzypienie, jakby ktoś ostrożnie przesuwał się po rozchwianej podłodze. Wszyscy zamarli, czując narastającą adrenalinę. Czy w środku ktoś na nich czekał? A może to tylko wiatr, który znał wszystkie sekrety tych gór? W tej chwili Bartek odwrócił się gwałtownie, bo za plecami usłyszał szybkie kroki...