Las Ciszy nigdy nie był zwyczajnym miejscem. W dzień wyglądał zwyczajnie — drzewa, śpiew ptaków, czasem przyjemny szum liści. Jednak każda legenda zaczynała się od słów: „Po zmroku Cisza nabiera głosu”. Maja, Filip i Lena mieli po szesnaście lat i od dzieciństwa fascynowała ich atmosfera tajemnicy, unosząca się nad lasem tuż za granicą miasta. Pewnej wrześniowej nocy, w blasku pełni księżyca, postanowili sprawdzić, czy opowieści o Lesie Ciszy kryją w sobie choć odrobinę prawdy. Gdy tylko zbliżyli się do bramy starego ogrodu, graniczącej z lasem, poczuli jak dreszcz przebiega im po plecach. Filip z udawaną pewnością siebie parsknął śmiechem, lecz jego głos jakiś dziwnie się łamał. Lena poprawiła kaptur, próbując zakryć rumieńce na policzkach. Maja ostrożnie przekroczyła próg ogrodu, a jej serce biło szybciej niż zwykle. Każde z nich niosło dziś w sobie coś więcej, niż tylko ciekawość — strach, ekscytację, dawno niewyrażoną złość. Im dalej wchodzili, tym gęstsza stawała się ciemność. Szli w milczeniu, słysząc jedynie własne kroki i coraz wyraźniejszy szept — czy to wiatr, czy echo własnych myśli? Nagle Filip zatrzymał się i spojrzał na przyjaciół z powagą, jakiej rzadko u niego widywali. — Słyszycie to? — zapytał, ale nie odpowiedzieli. W powietrzu zawisła napięta cisza, pełna emocji. Nagle z gęstwiny wyłoniła się postać. Dziewczyna, niewiele starsza od nich, o ciemnych oczach i srebrnych włosach, patrzyła uważnie. Z jej twarzy nie sposób było odczytać żadnej emocji, a jednak sam jej widok sprawił, że wszystko, co ukrywali w sobie — lęki, tęsknoty i niepewność — nagle zaczęło wypływać na powierzchnię. Chcieli uciekać, ale coś ich poruszyło do głębi. Cisza wokół zamieniła się w burzę szeptów i uczuć, których nigdy nie nazwali. Dziewczyna zrobiła krok w ich stronę. — Jesteście tu, żeby usłyszeć prawdę? — zapytała szeptem, który zabrzmiał niczym grom...