Daleko na północy, w małej wiosce ukrytej pomiędzy śnieżnymi górami, mieszkał wiking o imieniu Olaf. Olaf był najmłodszym mieszkańcem wioski, ale miał największą wyobraźnię i nigdy się nie nudził. Pewnego ranka, gdy wioska budziła się do życia, Olaf zobaczył błyszczący ślad ciągnący się po zamarzniętym jeziorze. Był pewien, że to nie zostawił żaden człowiek ani zwierzę, jakie znał. Podekscytowany, pobiegł po swoich przyjaciół: Astrid, która była szybka jak wiatr, i Tora, który miał najlepszy w całej wiosce zmysł węchu. Razem wsiedli do małej drewnianej łodzi i popłynęli przez lodowatą wodę, by sprawdzić, dokąd prowadzi świetlisty ślad. Po drodze mijali góry lodowe i pływające kry. Olaf opowiadał historie o smokach, syrenach i ukrytych skarbach. Wszyscy śmiali się i zgadywali, czy naprawdę spotkają coś niezwykłego. W pewnym momencie łódź zaczęła się lekko kołysać, a woda przed nimi zamigotała na niebiesko. Nagle, z lodu wyłoniła się wielka, skrząca się łuska... Dzieci wstrzymały oddech. Co kryło się pod lodem? Czy to był smok z legend, który podobno miał zamieszkać w Zimowej Zatoce? A może to coś jeszcze bardziej niesamowitego? Olaf ścisnął mocniej wiosło, a Tora i Astrid spojrzeli po sobie szeroko otwartymi oczami...