Gajeta siedziała przy oknie kapsuły transportowej, wpatrzona w rozświetlony pas mgławicy Andromedy. Obok niej, z jeszcze większym przejęciem, trzymał się poręczy jej młodszy brat Leo. Po drugiej stronie kapsuły ich przyjaciel Iker z zafascynowaniem przeglądał holomapę. Mieli za sobą wielotygodniową podróż z Ziemi, a niecodzienna wycieczka na stację Solaris – największą cywilną placówkę badawczą na obrzeżach galaktyki – była spełnieniem ich marzeń od dzieciństwa. Rodzice Gajety i Leo zostali zatrudnieni na Solaris kilka miesięcy temu, ale dopiero teraz rodzeństwo mogło do nich dołączyć. Iker, pasjonat astronomii, dostał specjalne zezwolenie na wizytę w nagrodę za wygrane szkolne konkursy naukowe. Wszyscy troje mieli po czternaście lat i poczucie, że przed nimi przygoda życia. Kiedy kapsuła dokowała do masywnego pierścienia stacji, dzieci poczuły narastające napięcie. Solaris olśniewała swoimi rozmiarami – lśniące segmenty stacji tworzyły zawiły labirynt modułów, a widok wirujących paneli słonecznych przypominał mechaniczne kwiaty w środku czerni kosmosu. Przy wejściu powitała ich oficjalna wiadomość nagrana przez robota-konserwatora: „Witamy na stacji Solaris. Proszę zachować ostrożność i podążać za oznaczeniami bezpieczeństwa.” Gajeta rozejrzała się nerwowo – stacja wydawała się cicha i niemal opustoszała. Miała nadzieję, że rodzice czekają na nich tuż za główną śluzą. Jednak gdy przekroczyli próg, przywitał ich tylko cichy szum wentylatorów i delikatne światło diod kontrolnych. Żadnego z dorosłych nie było w zasięgu wzroku, a komunikator milczał. Iker podszedł do panelu informacyjnego i przesunął dłonią po ekranie. Wszyscy troje poczuli dreszcz: system wyświetlił „Awaria sieci komunikacyjnej. Prosimy oczekiwać na wsparcie techniczne.” Leo próbował żartować, ale jego głos zdradzał niepokój. Zamiast planowanego przyjęcia powitalnego, dzieci znalazły się na niemal pustej stacji. Odgłosy dochodzących z oddali urządzeń technicznych sprawiały, że atmosfera stawała się coraz bardziej napięta. „Powinniśmy znaleźć rodziców” – powiedziała Gajeta, ale zanim zdążyli ruszyć dalej, przez system alarmowy przetoczył się niepokojący sygnał. Po nim nastąpił krótki komunikat z głębi stacji: „Obcy obiekt wykryty w sekcji 17. Proszę zachować spokój. Zespół badawczy w drodze.” Przez chwilę wszyscy troje patrzyli na siebie bez słowa. Wolno, jakby synchronizując myśli, skierowali wzrok na mapę. Sekcja 17 znajdowała się niedaleko miejsca, w którym mieli odebrać rodziców. Zamiast iść do bezpiecznej strefy, zgodnie z instrukcjami alarmowymi, Gajeta, Leo i Iker podjęli błyskawiczną decyzję. Z mapą w dłoni i przyspieszonymi oddechami ruszyli w stronę sektorów badawczych, gotowi stawić czoła temu, co tam na nich czekało...