Wieczorne światło wpadało przez okno sali biologicznej, malując na podłodze geometryczne wzory. Leon kończył notować zadanie domowe, kiedy coś na parapecie przykuło jego uwagę – połyskujący na granatowo kamyk, jakby zupełnie nie z tego świata. Obok niego Maja, zawsze ciekawa i odważna, zerknęła przez ramię. "Ej, skąd to masz?" – szepnęła. Leon wzruszył ramionami, bo w zasadzie sam nie wiedział. Kamyk pojawił się w jego kieszeni po dzisiejszym dziwnym śnie, w którym biegał po pustym mieście, a cienie wydawały się mówić do niego. Gdy tylko dotknął kamyka, poczuł chłód. Głośny śmiech kolegów od strony drzwi nagle ucichł. Zrobiło się dziwnie cicho. Leon spojrzał w stronę Majki. "Ej, Leon, gdzie jesteś?" – zapytała z zaniepokojeniem, rozglądając się. Spojrzał na swoje dłonie – nie widział ich. W panice wstał, a krzesło wydało skrzypiący dźwięk. Maja spojrzała prosto na niego, ale jej wzrok przelatywał przez niego, jakby w ogóle tam nie stał. Na korytarzu rozległ się dźwięk syreny alarmowej. Przez chwilę Leon zastanawiał się, czy to wszystko się nie śni. Ale wtedy usłyszał przez otwarte drzwi czyjś stłumiony krzyk: "Ktoś znowu zniknął! Znowu!" Maja podeszła bliżej i chwyciła powietrze tam, gdzie przed chwilą był jego łokieć. Leon poczuł jej dotyk, ale ona niczego nie poczuła. "Jeśli mnie nie widać... czy mogę dowiedzieć się, co się tu naprawdę dzieje?" – pomyślał. Za oknem błysnęło niebieskie światło, a po podwórku szkoły przemykała dziwna, czarna sylwetka. Leon wiedział, że nie ma czasu do stracenia. Bezszelestnie przemknął przez drzwi na korytarz, czując, że jego nowe moce to dopiero początek znacznie większej zagadki. W powietrzu unosił się zapach ozonu, a echo kroków odbijało się od ścian pustego już skrzydła szkoły. Drzwi od starej sali komputerowej były uchylone, a w środku migotał słaby, pomarańczowy blask...