Miasto ogarnęła fala ekscytacji, gdy na rynku pojawiły się kolorowe plakaty ozdobione złotą czcionką: "Nocny Cyrk Iluzji – Jeden Wieczór, Jeden Sekret". Plotki rozchodziły się błyskawicznie. Mówiło się, że cyrk pojawia się tylko raz na dekadę i zawsze zostawia po sobie ślad, którego nikt nie potrafi zrozumieć. Anka, Piotr, Lena i Kuba – grupa starych przyjaciół z czasów studiów – postanowili wyjść ze swojej codziennej rutyny. Ustalili, że tej nocy, uzbrojeni w sceptycyzm i żądzę przygody, wybiorą się na najdziwniejszy pokaz w ich życiu. Wielki namiot cyrkowy wyglądał, jakby unosił się nad ziemią. W powietrzu roznosił się zapach waty cukrowej i palonego kadzidła. Gdzieś w oddali ktoś grał na skrzypcach, a wokół namiotu tańczyły cienie kuglarzy. Z głośników rozlegał się przyciszony głos spikera: "Rozpoczynamy podróż, której nie da się cofnąć". Bilety czuły się w dłoniach jak kawałki lodu. Każdy z przyjaciół poczuł ukłucie niepokoju, gdy przekraczali próg namiotu. Wewnątrz światła były stłumione, a publiczność siedziała cicho i wyprostowana, jakby w transie. Po chwili rozbłysły reflektory, a na środku areny pojawił się Dyrektor – wysoki mężczyzna w masce, której nie dało się rozszyfrować czy przedstawia twarz żywą, czy martwą. Pokazy zaczęły się niewinnie: linoskoczek zawisł nad głowami ludzi, akrobatka lewitowała w powietrzu bez żadnych lin, clown płakał szklanymi łzami, które natychmiast zamieniały się w motyle. Z każdym kolejnym numerem występy przechodziły z żonglerki w coś, co przeczyło logice, grając na granicy snu i jawy. Kiedy światła na arenie zaczęły migotać, a krzesła wokół przyjaciół powoli znikały pod kocem mgły, Dyrektor spojrzał prosto na nich i uśmiechnął się tajemniczo. "Czas na najbardziej niebezpieczną iluzję tej nocy," powiedział szeptem, którego chyba nikt poza nimi nie usłyszał. Kurtyna opadła, świat zawirował i – nagle – Anka poczuła, jak podłoga usuwa jej się spod nóg. Cała czwórka była już nie w cyrku, ale w miejscu, które wyglądało jak odbicie ich wspomnień. Drzwi za nimi zatrzasnęły się z głuchym hukiem. Napięcie rosło. Po raz pierwszy naprawdę zaczęli się bać. Gdzie się znaleźli? Czy była to jeszcze iluzja, czy już coś znacznie więcej?...