Szczoteczka powinna milczeć, kiedy śpię, a jednak o 23:11 wydaje krótkie, bezczelne piknięcie. Leży na ładowarce, włosie świeci pulsem, a aplikacja wyświetla dziwny komunikat: Wykryto ruch płytki. Nie w moich ustach, bo nitkowałam dokładnie, płukałam starannie i szczotkowałam równe dwie minuty. Nazywam się Lena, mam aparat i obsesję na punkcie biofilmu, odkąd ortodontka pokazała mi barwiące tabletki. Zwykle to ja prowadzę szczoteczkę, a dziś ona prowadzi mnie, migając jak miniaturowy kompas. Na mapie w aplikacji pojawia się szkic naszej szkoły, strzałka pulsuje przy zamkniętym gabinecie profilaktyki. Plotki mówią, że kiedyś prowadzono tam eksperyment z czujnikiem kwasów, który nigdy nie trafił do produkcji. Odkładam telefon, ale puls nie ustaje, jakby niewidzialne zębowe GPS śledziło coś tuż za ścianą. Mama krzyczy z kuchni, żebym spała, bo rano przygotowujemy stoisko na Szkolny Dzień Zdrowia. Przewracam oczami, wkładam szczoteczkę do etui i obiecuję sobie, że jutro sprawdzę to z Oskarem. Oskar lubi drony i rzeczy, które piszczą; bakterie nazwał kiedyś moim stadkiem elektronicznych owiec. W gabinecie wita nas pani Mira, higienistka, która potrafi rozbroić panikę jednym żartem o nitkowaniu. Przynosi skaner płytki, barwiące płatki i nowy plakat: Dwie minuty, dwa razy dziennie, język też myj. Testujemy sprzęt na sobie, śmiejemy się z fioletowych uśmiechów, a aplikacja nadal mruga mi z kieszeni. Kiedy Oskar odwraca się po kubek z płynem, dostaję kolejne pingnięcie i komunikat: Aktywność przy sali 13. Wieczorem wracam do szkoły jako wolontariuszka od dekoracji, dostaję klucz i pusty korytarz dla siebie. Gabinet pachnie miętą i plastikiem, a w metalowej szafce szukam lampek, wstążek i naszego plakatu. Trafiam na zamkniętą skrytkę; szczoteczka w etui zaczyna wibrować, jakby wyczuwała bakterie na odległość. Wsuwam starą kartę między kłódkę a wieko, słyszę klik, a w środku leży coś, czego nie powinno tu być. Małe pudełko z etykietą Kolonia S, obok szkło powiększające, plik wydruków i lusterko z dziwnie porysowanymi brzegami. Otwieram pudełko; w środku fiolka z kroplą barwnika, intensywniejszą niż wszystkie, jakby połknęła całą jagodę. Nakrapiam lusterko, zębate smugi rozlewają się w wzór, który przypomina plan szkoły pokryty kanałami dziąseł. Szczoteczka rozświetla się na niebiesko i wyświetla opcję: Tryb antybiofilm – uruchomić teraz, czy uzyskać wskazówki? Za drzwiami stuka klamka; czyjś krok zbliża się przez korytarz, a kropla barwnika zaczyna powoli pełznąć w moją stronę.