W Dolinie Wilczych Cieni gwiazdy świeciły ostrzej niż gdziekolwiek indziej. Noc rozlewała się jak ciężka zasłona na stary las, w którym każdy cień miał znaczenie. Na skraju połyskującego od rosy pola lawendy siedział Gris – młody wilk o kruczoczarnym futrze, którego bursztynowe oczy odbijały światło księżyca. Gris oddychał głęboko, czując na pysku chłód wiatru niosącego zapachy z odległych stron. Zza gęstych krzaków wychyliła się Selma, srebrzysta wilczyca znana z odwagi i nieustępliwości. – Klan już czeka. Długo się ukrywaliśmy, ale tej nocy wszystko się zmieni – wyszeptała, jakby obawiała się, że echo usłyszy ją szybciej niż Gris. Wilcza dolina miała swoje zasady. Tutaj młode musiały szybko dorosnąć, bo wokół krążyły inne stada – głodne, nieposkromione, gotowe do walki o terytorium. Ale tego wieczoru nie chodziło o walkę. Po raz pierwszy od lat stare wilki zebrały się w jednym miejscu, by omówić sprawę, która mogła odwrócić bieg historii ich stada. Gris zerknął w głąb mglistych gajów, gdzie starszyzna czekała przy kamiennym kręgu. Na jej czele stał Ormund, dostojny samiec z białą łatą na piersi, z którego głosem liczyli się wszyscy. Selma i Gris przemknęli ścieżką pod osłoną paproci, unikając szelestu liści, aż w końcu dołączyli do wilczego zgromadzenia. – Czas odważyć się i sięgnąć po to, co nasze – odezwał się Ormund niskim, donośnym tonem. – Ale zanim to zrobimy, musimy wiedzieć, komu możemy zaufać. Noc jest czujna, a nie każdemu tu zależy na losie stada. Wilki spojrzały po sobie niespokojnie. Gris poczuł, jak serce bije mu mocniej. Usłyszał ciche warczenie gdzieś za plecami – ktoś jeszcze dołączył, ale nie był to nikt z ich klanu. W tym momencie noc przecięło krótkie, ostre wycie, które odbiło się echem po dolinie. Wilki zamarły. Gris poczuł, że coś niezwykłego właśnie się zaczyna – a on znajdzie się w samym środku wydarzeń, które mogą na zawsze odmienić Dolinę Wilczych Cieni...