Miasto Zwierząt nigdy nie zasypiało. Samochody jeżdżące na żołędzie przecinały ulicę Łosia i Rysia, a latarnie rzucały pomarańczowe światło na szerokie chodniki. Na dziesiątym piętrze wieżowca z widokiem na park swoje legowisko miały dwa młode lisy – bliźnięta: Lena i Fryderyk. Odkąd pamiętali, zawsze trzymali się razem, szukając przygód tam, gdzie inni widzieli tylko nudę. Listopadowa noc była chłodna i wietrzna, kiedy Fryderyk dostrzegł coś dziwnego podczas wieczornego patrolu po osiedlu. "Chodź szybko!" – syknął do Leny, podskakując z ekscytacji. „Zobacz to!” Na wilgotnym chodniku, tuż pod ścianą starej, opuszczonej fabryki karmy dla chomików, ciągnął się szlak wąskich, błyszczących śladów. Wyglądały jakby zostawiły je drobne łapy, ale… były miejscami rozmazane i nieregularne, jakby zwierzę, które je zostawiło, miało problem z poruszaniem się. "To chyba nie są psie ślady," powiedziała Lena, przyglądając się odblaskom w latarniach. "Może jakieś chore szczury? Ale coś tu nie gra… zobacz, są większe niż zwykłe szczurze odciski." Fryderyk pochylał się coraz niżej, próbując wyczuć zapach. Zamiast typowego dla gryzoni piżma, poczuł coś niepokojącego – lekko metaliczny zapach, który przypominał……. krew! Lis skrzywił się lekko i spojrzał znacząco na siostrę. "Idziemy?" zapytała Lena, choć jej głos nie był już tak pewny jak zwykle. Chwilę patrzyli po sobie, potem razem przekroczyli rząd żółtych taśm, którymi dawno temu policja odgrodziła wejście do fabryki. Wewnątrz panował półmrok, który ciął na kawałki światło latarni wpadające przez brudne szyby. Każdy ich krok odbijał się echem wśród pustych hal. Ślady prowadziły prosto do wielkich, pordzewiałych drzwi magazynu. Fryderyk już miał je otworzyć, gdy nagle usłyszeli zza nich cichy, drżący szelest… Lena wstrzymała oddech. Drzwi zaczęły się powoli uchylać od środka…